คำถามข้อที่สอง
จงอธิบายถึง ความท้าทาย ความยากลำบาก
หรือความโชคร้าย ที่พวกเธอเคยได้ประสบมาในชีวิต
พวกเธอได้เรียนรู้อะไรจากเรื่องนี้ และมันทำ ให้พวกเธอได้เตรียมพร้อมอย่างไรบ้างในอนาคต
เรียนท่านคณบดี ผมชื่อ ซัทเทอร์ คีลี่ย์ และเมื่อวานนี้นี่เอง
ผมก็ได้แฟนที่เจ๋งเป้งที่สุดในโลก
เอิ่ม...ผมก็รู้นะ ว่าผมไม่ควรพูดอย่างนั้น
คำว่า "เจ๋งเป้ง" อะไรเนี่ย แต่ผมขอโทษนะ ผมต้องพูด
มันเหมือนกับว่าเรามี ความเข้ากันได้จริงๆ
ทุกคนล้วนรู้จักเรา
และทุกคนก็รักเรา
เราเป็นคนที่มีความสำคัญมากทีเดียว
และตอนนี้ผมจะไม่พูดหรอกนะว่า เราคือหัวใจของทุกงานปาร์ตี้
แต่เราเป็น
เราคือคนสำคัญของทุกงานปาร์ตี้
ก่อนที่จะเจอคาสซิดี้ ผมก็ไม่ใช่ หนุ่มเพลย์บอยอะไรนักหรอก
แต่พอเราคบกันเท่านั้นแหละ ทุกอย่างก็เปลี่ยนเลย
ผมไม่ไหวแล้ว
ผมชอบเธอ
มากเลยล่ะ
ทุกอย่างไปได้ยอดเยี่ยมมากในชีวิตของผม ผมก็ไม่รู้นะว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ผมก็แค่พยายามให้ ริคกี้ เพื่อนซี้ของผม
สนใจสาว ๆ เสียหน่อย
โอเคนะพวก นั่น คอลลีน มาร์แชล หล่อนน่ารักนะ
ริคกี้: หล่อนสูงไป ฉันคงดูเหมือนลูกหล่อนหรือตัวอะไรสักอย่าง
โถ่พวก ฉันเหนื่อยที่จะฟัง ข้ออ้างต่าง ๆ นา ๆ ของแกแล้วนะ
เหมือนอย่าง คืนนี้... กลางคืนของคืนนี้
แล้วไอกลางคืนที่ว่ามันคืออะไรล่ะ?
คืนนี้ฉันจะให้แก ทำอะไรสักหน่อยริคกี้
เย้!
โอ้ใช่เลย ต้องเป็นอะไรที่แจ๋ว แจ๋วแน่ ๆ
แกรู้นะ ว่าฉันไม่มีประสบการณ์ อะไรอย่างนี้เลย ซัทเทอร์
ทำไม
พวกหล่อนก็เป็นแค่ผู้หญิงนะพวก
ผ่อนคลายน่า ไม่มีอะไรหรอก
เสียงอะไรน่ะ?
อ่า...เหมือนจะเป็นฝีมือฉันนะ
นั่นดูเหมือนหนุ่ม ๆ ที่เรากำลังตามหาอยู่
ว่าไง ทาร่า, เบธานี่! เป็นไงบ้างสาว ๆ
นายพอรู้ไหมว่า เราจะไปหาเบียร์กินกันได้ที่ไหน?
เอ่อ...รู้สิ ฉันคิดว่าฉัน ช่วยพวกเธอเรื่องนี้ได้นะ
โอเคเลย งั้นก็ไปกันเถอะ
ไปกันเถอะ
เห็นฝีมือมั้ยพวก นี่ล่ะฝีมือ
- พ่อวีรบุรุษของฉัน นี่ล่ะสิ่งที่ผมทำ
เอ่อ เบธานี่...เธอรู้จัก ริคกี้ เพื่อนของฉันใช่มั้ย?
ซัทเทอร์: เอ้ยตายแล้วเพื่อน ฉันลืม โทรศัพท์ไว้ในรถ
ริคกี้: โอ้..ซัทเทอร์ ฉันมี...
ไม่เป็นไร แกไปเถอะ เดี๋ยวเราไปเอาอีกอันก็ได้
- บาย - บาย
โอ๊ว...
- เรื่องโทรศัพท์นี่เกรียนใช่มั้ย - ใช่เลย
ฉันรอที่จะออก จากที่นี่ไม่ไหวแล้ว
เปลี่ยนเพลงได้มั้ย?
หืมม? เธอไม่ชอบอย่างนี้เหรอ?
ผมชอบนะ ช่วยให้ผ่อนคลายดี
ต้องฟังเนื้อเพลงตามไปด้วย นั่นใครมา?
มันไม่มีปัญหาอะไร ผมแค่ออกมาช่วยเพื่อนเอง
ผมทำอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ?
- ไง! - แต่ต่อมาที่ผมรู้ก็คือ...
ผมถูกกล่าวหาราวกับ ไปทำอะไรไม่ดีอย่างนั้นแหละ
จริง ๆ นะ ผมหมายถึง มันเป็นการเข้าใจผิดโดยสิ้นเชิง
ผมไม่เข้าใจมันเลยจริงๆ
นี่ผมมาช่วยริคกี้นะ เขาอยู่บนเรือกับ...
อย่ามาแถหน่อยเลย ซัทเทอร์!
- คาสซิดี้ คุณจะมาโมโหตอนนี้ไม่ได้นะ - เราจบแล้ว! เราเลิกกัน!
แต่เอาจริง ๆ เลยนะ ผมไม่กังวลเรื่องนี้หรอก
เราทุกคนต้องมีช่วงเวลาที่ดีและร้าย
แต่ไม่ใช่คู่เรา คุณรู้มั้ย?
ผมขอโทษนะ
ที่ผมต้องทำก็คือทำให้เธอเย็นลง แล้วก็อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น
บอกเธอว่าเธอสำคัญกับผมแค่ไหน
เราอยู่ด้วยกันแล้วมันดีเพียงใด
และความสัมพันธ์ของเรา มีความหมายมากขนาดไหน
ซัทเทอร์ เธอมาทำอะไรที่นี่?
อ่า..คาสซิดี้ ชุดที่คุณใส่ตอนนี้ มันสวยมากจริง ๆ
แม่งโคตรทำให้ตะลึงเลยชุดนี้
- ชุดนี้ ว้าว! - ขอบใจ
- หมอนั่นเมาหรืออะไรน่ะ? - ก็อาจจะ
ได้..งั้นขอพูดหน่อย ถ้าเมามีค่าเท่ากับ A
และอะไรบางอย่างมีค่าเท่ากับ B
แน่นอนเลยว่าคำตอบไม่ใช่ B
- ซัทเทอร์ - ฟังนะพวก ฉันรู้ว่ามันดูน่าอึดอัด โอเค?
- บางทีเราควรคุย... - ไม่เลย มันไม่อึดอัดอะไรเลยสักนิด
มาร์คัส เวสท์ คุยกับฉันงั้นเหรอ? ช่างเป็นเกียรติอะไรเช่นนี้พวก!
- เฮ้พวก ไปที่รถฉันดีกว่า - เป็นเกียรติอะไรเช่นนี้!
- ซัทเทอร์! ฉันเข้าใจความหมายของประโยคนี้แจ่มแจ้งแล้ว
"โดนเขี่ยทิ้ง"
งั้นผมก็ขอเชิญคุณทั้งสอง มีค่ำคืนที่มีความสุขแล้วกัน
- ซัทเทอร์ เกิดอะไรขึ้นกับนายกัน? - ปล่อยเขาไปเถอะ อยู่นี่ก็พล่ามไม่หยุด
ขอบคุณสำหรับผลโหวตนะสุดสวย
เธอช่างเป็นผู้หญิงที่เข้าใจทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องความรักจริง ๆ
จนกว่าเราจะพบกันอีก เหี้ยจริง ๆ
คุณต้องการความยากลำบากมั้ย? หรือว่าความโชคร้าย?
งั้นก็เอาไปสิ
ถามว่าผมยังจมทุกข์อยู่มั้ย?
ไม่เลย...อธิการบดี ไม่ใช่ ซัทเทอร์ คีลี่ย์
และในขณะเดียวกัน
ทำไมต้องเป็นเธอคนเดียว ที่มีความสุขล่ะ?
ค่ำคืนนี้มันเจ๋งมาก
และผมก็เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
- นี่..ไอน้อง ขอดูบัตรประชาชนด้วย - เฮ้..อะไรกันพี่ชาย?
- ขอดูบัตรประชาชนด้วย - อ้าว..ผมลืม...
ผมมีนะ แต่ว่าผมลืม
ผมคิดว่าผมลืมไว้ข้างในนั้น คงจะเป็นในห้องน้ำ...
งั้นโทษทีนะ ช่วยไม่ได้จริง ๆ
พี่รู้เปล่าว่าผมรู้จักกับผู้จัดการนะ
- ขอบัตรด้วย - ชื่อจอห์น รึบิ๊กจอห์น ใช่คนที่ตัวเล็กรึเปล่า?
ที่เป็นผู้จัดการน่ะ ใช่บิ๊ก จอห์น หรือเปล่า?
โย่ว..ว่าไงสาว ๆ
ผม...เอ่อผมอายุ 18 ผมเพิ่งทะเลาะกับแฟนมา อยากดื่มซะหน่อย
พอจะมีใครดื่มกับผมได้บ้างมั้ยเอ่ย?
วู๊ววว เหล้า!
พวกคุณจะไปไหนกันน่ะ โว๊ว! เฮ้ เฮ้ นี่เดี๋ยวก่อนสิ
ผมคิดว่าพวกเราจะไป...
ผมคิดว่าพวกเราจะไปต่อด้วยกันเสียอีก
ไม่เอาน่า กลับมาเถอะได้โปรด ผมไม่อยาก...
ผมจะไม่ขอร้องคุณหรอกนะ
ผมขอร้องคุณก็ได้
บาย ๆ
เฮ้ เธอสวยจัง!
คุณกำลังตื่นเต้น กับราชา
ตื่นเต้นกับ ราชาเวรตะไล
วู้วว!
ฮัลโหล!
เฮ้
ฮัลโหล
เฮ้
ฮัลโหล ไฮ
ไฮ
พระเจ้าช่วย คุณยังมีชีวิตอยู่
ฉันก็เผลอคิดไปว่าเธอตายไปแล้ว
ฉันไม่คิดว่าฉันตายนะ
นี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?
อืม คุณอยู่กลางสนาม
คุณรู้จักคนที่อยู่ที่นี่เหรอ?
ไม่นะ
พระเจ้า! นี่ฉันหลับไปเหรอ
มาเดี๋ยวฉันช่วยลุก
รถผมอยู่ไหนเนี่ย?
ฉันไม่รู้
คุณอยู่ที่นี่เหรอ ชัตเตอร์?
คุณรู้ชื่อของฉันได้ยังไง?
เราอยู่โรงเรียนเดียวกัน คุณไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นใคร
ฉันรู้ว่าคุณ คุณเป็น .. เอิ่ม..
เอิ่ม.. ฉันคือเอมี่ เอมี่ ฟีนิคกี้
กำลังจะพูดเลย ยินดีที่ได้รู้จักเอมี่
ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน
นี่กี่โมงแล้วเอมี่ ?
เอิ่มม.. 6โมงเช้า
นี่เธอเพิ่งกลับจากปาร์ตี้เหรอ? หรืออย่างอื่น?
ไม่ ไม่ ฉันกำลังไปส่งหนังสือพิมพ์
ความจริงก็ไม่ใช่หน้าที่ฉันหรอก
นั่นเป็นของแม่ฉัน แต่ว่า..
เมื่อคืน หล่อนออกไปข้างนอก กับพ่อเลี้ยงฉันที่คาสิโน
พวกเขากลับมาก็เกือบเช้า
คุณต้องการให้ช่วยมั้ย?
- ช่วยส่งเหรอ? - ใช่
ไม่ ไม่ ไม่ ฉันไม่เป็นไร ยังไงก็ขอบคุณนะ
ฉันช่วยเธอได้นะ
ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ขอบคุณมาก
เอมี่ เธอรู้ใช่ไหม
คุณต้องขับรถทั่วหมู่บ้าน,
และผมก็ไม่รู้ว่ารถผมอยู่ที่ไหน
ผมคิดว่า เราน่าจะช่วยกันและกันได้นะ
ว่าไงล่ะ?
พยายามเล็งไปที่ลานจอดรถนะ
โอเค
ผมไม่คิดเลยนะเนี่ย ว่าส่งหนังสือพิมพ์เนี่ย เป็นงานใหญ่เหมือนกัน
- คงได้เงินเยอะเลยใช่ป่ะ? - ใช่ หมายถึงแม่อ่ะนะ
- แล้วคุณไม่ได้อะไรเลยเหรอ - ไม่ ฉันก็ได้นิดหน่อยนะ
เอิ่ม ส่วนมากเอาไปจ่ายพวกค่าบิล
มันไม่ยุติธรรมเลยนะ. คุณทำทุกอย่างเลยไม่ใช่เหรอ?
ก็มีบ้างนะ.ส่วยใหญ่
เอมี่, เธอเป็นแม่คุณนะ! เธอควรจะจ่ายค่าบิลเองสิ
ผมพูดจริงนะ.มันไม่ยุติธรรมเลยสำหรับผม
ผมคิดว่ามันไม่แฟร์เลย
ไม่เป็นไรหรอก
ผมว่าผมทำได้ดีเลยนะ
คุณน่าจะได้เห็นผมเมื่อก่อนนะ
- ตอนผมแข่งเบสบอล ผมมีแขนแข็งแรงมากเลย - เหรอ?
ใช่. พ่อผมบอกว่า
เขาบอกว่าถ้าผมเล่นบ่อยๆ ผมจะเป็นมือโปร
ใช่ ดูชำนาญนี่ เยี่ยมมาก
วู้ว
โอ้ เชี่ย ผมโยนโดนหมา
- จริงๆ นะ - ซัทเทอร์
มันยังเดินได้อยู่
โว้ว ข้างล่างก็มา
รู้มั้ย, เอมี่ ฟีนิคกี้
เมื่อคืนนี้ผมแย่มากเลย จนคุณเข้ามา
ผมว่าเราน่าจะไปกินมื้อเที่ยงด้วยกันนะ
โอเค
วันจันทร์เป็นไง? - โอเค. วันจันทร์ก็ได้.
ตื่นเช้าจังนะ.
ใช่
เฮ้ออ...
เค้าให้แม่ ควบสองกะ. อีกแล้ว.
โอ้, ให้ตายเถอะ, ซัทเทอร์.
แม่ขอให้เธอ แขวนเสื้อนี้ให้แม่ไม่ใช่เหรอ?
ดูสิ! ดูสิว่ามันยับแค่ไหน.
แขวนเสื้อนี้ก็ใช่เวลาแค่ 2 วิเองนะ
มันมากเกินไปเหรอ?
ผมลืม. ผมขอโทษ.
รู้มั้ย, ทำอย่างกับว่าคุณมีอะไร ให้ทำเยอะแยะ อย่างนั้นแหละ
- เฮ้! ผมมีอะไรให้ทำเยอะนะ. - เฮ้!
โอ้, ขอโทษนะ. ที่ไปรบกวนเวลา เอ่อ การกินเชียร์รีโอ้ของคุณ.
ผมโทษครับ, แม่.
บางครั้งเธอทำให้ฉันนึกถึงพ่อของคุณ.
โอเค, มีอาหารที่เหลือไว้อยู่ในตู้เย็น.
แม่ไม่กลับมากินข้าวเย็น, หรือ เธอจะโทรหาพี่ก็ได้
และ ซัทเทอร์... - หืม
คราวหลังถ้าแม่ขอ tให้ทำอะไร...
ผมรักแม่จนมันเจ็บ.
ผมเจ็บ ที่รักแม่มาก.
รู้มั้ย อะไรที่จะเจ็บมากไปกว่านี้?
ใครจะรู้ล่ะว่า มื้อเย็นกับหนัง นี่มันตั้ง 30 ดอลลาร์
มันดูเยอะมากสำหรับทุกคนที่เคยมาเดทเลยนะ
โอ้ แล้วที่ดีที่สุดนะพวก เธอไม่แคร์เลย
เธอจ่ายค่าข้าวโพด และทุกอย่าง
เธอช่าง
อะไร?
นายได้จูบเธอหรือเปล่า? เช็ค
- เหรอ? แล้วได้ใช้ลิ้นป่ะ? - เช็คอีกรอบ
ดี ดีมาก
ขอบใจมาก พวก
ตอนเที่ยกินอะไรดีอะ? ฉันหิวแล้ว
เอ่อ, นายไม่ได้ต้องไปกิน กับ เธอชื่ออะไรนะ?
โอ้, เชี่ย. เออใช่.ลืมเลยว่ะ.
ฉันจะบอกอะไรให้นะ, ซัทเทอร์. เอมี ฟีนิคกี้?
เธอเป็นตัวเลือกที่แปลกมาก fสำหรับคนคั่นเวลา.
พวก, เธอไม่ใช่คนคั่นเวลา.
นี่, เธอไม่ใช่จริงนะ.
ดูเหมือนฉัน สนใจที่จะเดทกับ เอมี่ ฟีนิคกี้ เหรอ?
ฉันคิดว่าเธอเป็นคนดีน่ะ, พวก.
แม่ให้เธอไปส่งหนังสือพิมพ์ให้ ตอนตี 5
หกวันต่ออาทิตย์, จ่ายพวกบิล...
- เอมี่ไม่พูดเชี่ยไรเลย. - แย่ว่ะ.
โคตรแย่เลยแหละ
โอเค, งั้นนาย จะทำยังไงล่ะ?
เอิ่ม, ฉันคิดว่า ฉันช่วยเธอได้นะ.
แล้วถ้าทั้งสองเส้นมาตัดกัน
มันจะมาตัดกันที่, ลองตอบซิ,
A เส้นหนึ่ง, B จุด หนึ่ง, C เส้นหนึ่ง...
โอ้, มื้อเที่ยงแล้ว. พวกเธอนี่โชคดีนะ.
อย่าลืมทำการบ้านล่ะ. ซัทเทอร์, ขอคุยก่อน?
- ห้ะ? -ขอร้อง, นาย คีลีย์, นั่ง ลงก่อน, ผมต้องคุยอะไรด้วยหน่อย.
- ผมต้องไปที่อื่นก่อน. - ลาก่อน. ลาก่อน, แฮนนาห์.
พรุ่งนี้อย่ามาสายอีกนะ. ขอบคุณ.
คุณ ติดกระดุมด้วย.
- ว่าไง? - ว่าไง?
ผมเห็นว่าคุณไม่ได้ส่ง การบ้าน.
ก็ไม่เป็นไรนี่.
เพราะผม...
ผมทำแล้วเมื่อคืน และผม...
หยุดพูด. ช่วยอะไรผมหน่อย. หยุดพูดเลย.
โอเค. ว่าไง?
บอกผมมาสิ, ซัทเทอร์. ผมก็แค่ อยากจะเห็นคุณประสบความสำเร็จ.
- คุณรู้นี่, ใช่ไหม? - ผมรู้. ผมรู้.
ถ้าคุณตก, tผมก็ตกไปด้วย.
ผมชอบงานของผม, ผมชอบคุณ. ผมก็ไม่อยากตก.
ผมรู้. ผมก็ไม่อยากให้คุณ... ผม ก็ไม่อยากให้คุณตกเช่นกัน.
ดังนั้น ผมก็จะไม่ทำให้เราตกไปพร้อมกัน.
- อือฮึ. -และผมก็จะพยายาม.
- ผมก็จะปรับตัว, ผมรู้สึกได้ว่า... - ทำให้ผมเชื่อคุณสิ.
ทำให้ผมเชื่อคุณ
- ผมรู้สึกฉลาดขึ้นมาแล้วเนี่ย. -ดีเลย.
ไหนดูซิว่าคุณตอบข้อนี้ได้มั้ย. จัดมา.
ถ้า 2 เท่า ของมุมแหลมมุมหนึ่ง ใหญ่กว่ามุมอื่น
ทั้ง 2 มุมนั้น จะมีขนาดเท่าใด
ผมคิดไว้แล้ว
- มันไม่ได้อยู่ในการบ้านนี่. - นั่นแหละการบ้าน.
- ไม่, มันไม่ได้อยู่นี่! -อยู่ตรงนั้นแหละ ,ผมจะสอนคุณเอง.
เราจะทำด้วยกัน.
เราจะทำการบ้านด้วยกัน. ชอบจังเลย.
บ้าน่า! คุณขับเร็วแค่ไหนเนี่ย?
ประมาณ 20 - 25 ไมล์ ต่อชั่วโมงนี่ล่ะ.
- และคุณก็กระโดดลงจากรถเลลยอ่ะนะ? - ใช่แล้ว.
อะไรนะ?
หิมะมันตกอยู่ ผมก็เลยคิดว่าผมจะไม่เป็น.
แต่ผมก็เจ็บ.
ยอดเลย.
มันเจ๋งมาก.
คุณเป็นผู้ฟังที่ดีนะ.
- ไม่หรอก... - เอ่อ, โอเค, ตาคุณและ.
เอ่อ, ฉันจำได้ว่า, เอ่อ, ฉันคิดว่าเป็นตอนปี 2 นะ.
คุณมาเรียนวิชาพละ
แล้วคุณก็สวม หัวมาสคอต
และคุณก็ไม่ยอมถอดมันออก.
- อือฮึ. - ใช่.
- ใช่, มันตลกมากเลย. - ใช่แล้ว, มันตลกมากๆ.
อืม. ไม่, ผมหมายถึงว่า คุณมีเรื่องราวอะไรบ้าง.
- เกี่ยวกับฉันเหรอ? - ใช่.
เอิ่มม...
ฉันไม่มี พวกเรื่องราวอะไรนะ.
หมายความว่าไง? ทุกคนต้องมีเรื่องราวทั้งนั้นแหละ.
ไม่ใช่ฉันมั้ง.
เอิ่ม, โอเค, ถ้างั้น, Iไม่รู้ดิ, คุณเป็นยังไง?
- ฉันเป็นยังไงเหรอ? -ใช่ทุกๆ คนต้องมีอะไรสิ
แลรรี่ ลอร์ค, ขี้เมายา.
เอ่อ, เกรก จาโคบี้ เป็นคนรวย.
แล้ว, แล้วคุณล่ะ?
ไม่รู้สิ, ฉันมักจะคิดว่า
คนๆนึงต้องมีอะไรที่มากกว่าหนึ่งอย่างสิ. ใช่มั้ย?
- ใช่. - สวัสดี, เอมี่.
- ในที่สุดเค้าก็มาจนได้นะ? - เฮ้. นี่ คริสตอล.
- ว่าไงคริวตอล ซัทเทอร์ คีลีย์ ยินดีที่ได้รู้จัก - อืม. ฉันรู้ว่าคุณเป็นใคร.
เอ่อ, เอมี่, ไปเถอะ, ชมรมฝรั่งเศส.
รอพวกเราอยู่นะ. ให้ว่องๆ!
ฉันขอโทษนะ.
พระเจ้า, ฉันลืม เรื่องชมรมฝรั่งเศสไปเลยนะเนี่ย.
- ฉันขอโทษนะ. - ไม่. ไม่เป็นไรๆ.
เอ่อ, นี่, คุณเคยเรียนกับ, เอ่อ, ครูแอสเทอร์ที่สอนเรขาคณิตมั้ย?
ใช่ๆ. ตอนปี1.
คงคิดว่า มันง่ายมากเลยใช่ป่ะ?
ก็ง่ายนะ. ไม่รู้สิ.
เอ่อ. ผมว่าคุณว่ามันง่ายแหละ
เอ่อ, จะเป็นอะไรมั้ย ถ้าคุณมาติวให้ผมหน่อย?
'เพราะตลอดเวลาที่เค้าพูดเนี่ย,
ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย.
ได้สิๆ .เอิ่ม
ได้. งั้น, เอ่อ...
คุณก็, โทรมาหาชั้น แล้ว...
ใช่.
โทรมาแล้วกัน.
เจ๋งเลย.
ยินดีที่ได้รู้จักคุณ เหมือนกันนะครับ ยินดีมาก.
- แล้วเจอกันนะ. - โอเค. บาย.
คุณมีรสนิยมด้านหูกระต่ายที่ดีมากครับ. - ขอบคุณ.
นั่นมันอันโปรดผมเลย. ผมคง ซื้อไปแล้วถ้าคุณไม่มาซื้อ.
เจอกันที่บ้านนะ.
ฮืมมม...
- คุณคิดว่านั่นเป็นไง? - คุณทำดีขึ้นแล้วนี่.
- ดีมากเลย. นั่นเป็น อันที่ดีที่สุดที่เคยเห็นเลย. -โอเค.
เมื่อไหรคุณจะรับผมไปเลี้ยงล่ะ?
ผมโทษด้วย, เอ่อ,
- แค่สองคนนี่ก็เลี้ยงแทบไม่ไหวแล้ว. - โอเค.
ข้อเสนอยังเหมือนเดิมนะ
- เราคุยเรื่องอะไรกันอยู่นะ? - เอ่ม, แคสสิดี้.
อ้า!
ใช่.
ผมชอบเธอนะ.
ใช่. ผมด้วย.
ผมนึกว่าเธอจะเป็น คนที่ดึง ด้านดีนายออกมา
ด้านดีอะไรกัน ผมนำหน้าไปแล้ว
อะไรล่ะ?
- เอมี่! - เชย์น, หุบปาก!
- เฮ้! - เฮ้.
- เป็นไงบ้าง? - ดี.
- โอเค.
เข้ามาเลย.
เฮ้.
- นี่น้องชายฉัน เชย์น. - ว่าไง, เชย์น.
- เค้าพึ่งเรียนรู้มา. ใช่. - น่ารักมาก.
- ไปติวในห้องฉันก็ได้. - นำไปเลย.
ว้าว! นี่มัน...
สวยมากเลย.
ขอบคุณ. ฉันพยายามรักษาความสะอาดอยู่.
มันมีของเยอะไปหมด
คุณอ่านหนังสือเยอะเหรอ? คุณชอบพวกหนังสือเหรอ?
ใช่ๆ, จริงๆแล้ว, ฉันชอบหนังสือนะ.
ส่วยใหญ่จะเป็นพวก ไซ-ไฟ.
มีเรื่องลึกลับบ้าง
และอย่างอื่นอีก.
- อันนี้มันแปลกมากเลย. - อันนี้เหรอแปลก?
- คุณเลือกอันที่แปลกมาก. - แปลกก็ดีนี่.
ต้องยอมรับความแปลก.
มันแปลกมากเลย.
- มันย้องหลังเหรอ? ทำไม... -ใช่ เป็นวิธีอ่านของมันน่ะ.
มาดูซิ.คุณจะเริ่ม...
จากข้างหลัง. มันเป็นจุดเริ่มต้น.
- ใช่. - เจ๋ง.
กลีมมิ่ง...
- แพลเน็ท. - กลีมมิ่ง แพลเน็ท.
- นี่มัน... นี่คุณเหรอ บินไปในอวกาศ? - ไม่ใช่
ไม่. เธอเป็นตัวละคร จากในหนังสือนั้น.
มันบ้ามากเลย.
ไม่, มันไม่บ้าหรอก. ถ้าคุณ ชอบมัน, มันก็ไม่บ้า.
ถึงงั้นก็เถอะ
อะไรทำให้เธอพิเศษล่ะ?
เอิ่ม, เธอเป็นคนควบคุมพวกนี้ ชื่อว่า นิกซ์โซ อาร์ค.
และมันก็ขึ้นอยู่กับเธอที่ จะออกมาจากดินแดนมืดมน,
และช่วยเหลือกลีมมิ่ง แพลเน็ท.
ใช่. ไม่รู้สิ, ฉัน รู้นะว่ามันแปลก, แต่แบบ...
เธอเป็นคนที่เจ๋งมากเลย. เธอเป็นเหมือนวีรบุรุษของฉัน.
งั้น, คุณจะเป็นวีรบุรุษของผมเลยล่ะ ถ้าคุณมาสอนเรื่องเรขาคณิตพวกนี้.
ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย
- นี่ใช่หนังสือมันรึเปล่า? - ใช่.
คุณ เรียนไปเท่าไหร่แล้วล่ะ?
เรียนนี่เป็นคำที่ ยากมากเลยนะ
มุม A กับมุม C ก็คือ...
มันยอดเยี่ยมมาก ยอดเยี่ยมจริงๆ เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วล่ะ
คุณเป็นครูที่ยอดมากเลยนะ , คุณฟีนิคกี้.
- งั้น, คุณเข้าใจใช่ไหม? - ใช่.
แต่, เรื่องที่ผมไม่เข้าใจคือ ทำไมเราจะต้องเรียนเนื่องพวกนี้ด้วย.
เพราะ, จริงๆนะ, ใคร ,
พวก มุมและอื่นๆอีก
ใครจะต้องเอาไปในงานเหรอ? ใครต้องการมันวะ?
เอมี่! ออกมานี่ เดี๋ยวนี้!
ฉันคิดว่าเธอ จะไปซื้อนมให้เราซะอีก.
- เดี๋ยวไป! - ไปเดี๋ยวนี้สี, ให้ตายเถอะ!
- ฉันขอโทษนะ. - ไม่เป็นไร.
- ฉันควรจะ... - อื้ม...
เอ่อ, นี่, วันเสาร์นี้ จะมีปาร์ตี้
และผมคิดว่า คุณควรมากับผม.
- ฉันเหรอ? - ใช่.
- อะไรนะ? -ใช่. ผมจะ แวะมารับคูณ.
- ว่าไงล่ะ? - เอิ่มม...
โอเค?
- นั่นคำตอบหรือคำถามน่ะ? - ไม่ๆ, มันคือคำตอบ.
- ถ้าคุณไม่อยากไป... - ไม่, ฉันอยากไปๆ.
ฉะนอยากไปมากเลย. ขอบคุณครับ.
เฮ้, ให้ผมช่วย ถือเสื้อมั้ย?
- ไม่เป็นไรๆ - ไม่เป็นไรนะ?
- อื้ม. - โอเค.
- เห็นน้ำนี่มั้ย? - อืม.
- อย่าลงไปนะ. - ไม่เหรอ?
มันน่ารังเกียจมากเลย. แบบ มีคนมาขี้ในนั้น. อ่ะ.
ไม่เป็นไร. ฉันไม่ดื่มเหล้า เบียร์.
ถือไว้เถอะ. ทำเหมือนว่า คุณมีความสุขมากในงานนี้.
ใช่. คุณไม่ต้องดื่มมันหรอก
เฮ้, ว่าไง, พวกนาย? เป็นไงกันบ้าง? นี่คือ, เอ่อ, เอมี่ ฟีนิคกี้.
ฉันไม่รู้ว่า พวกนายรู้จักเธอป่าวนะ.
เฮ้, โคดี้, นายชอบอ่านหนั่งสือ, ใช่มั้ย?
นายเคยอ่านเรื่อง กลีมมิ่ง แพลเน็ท ป่ะ?
- เล่มนึงกับสอง. - หนึ่งกับสองเหรอ?
ผมลืมบอกคุณเลย. เมื่อคืนผมเริ่ม อ่านไปเล่มนึงนะ.
- จริงเหรอ? - ใช่, มันเจ๋งมากเลย.
- เล่มไหน? -อันที่ ชิเรอิ มิโกโตะ เอ่อ...
ต่อสู้กับพวกศตรู, แล้วคว่ำพวกน้นซะราบคราบเลย.
- ใช่มั้ย? เธอเจ๋งเนอะ! - เธอเจ๋งมาก.
ฉันชอบหนงสือพวกนั้นมากเลย. เธอเคยอ่าน โซลาร์ บูล มั้ย?
เคยๆ. ใช่, โซลาร์ บูล เจ๋งนะ.
มันมีแบบตอนเจ๋งๆระหว่าง...
เฮ้, ขอโทษที่รบกวนนะ ผม.. ผมว่า เราไม่เคยเจอกันมาก่อนนะ ผม ซัทเทอร์ คีลีย์
- ฉันแคสสิดี้. -คุณเป็นไงบ้าง? เป็นไงบ้าง? โอ้, เป็นการจับมือที่ยอดมาก.
- ขอบคุณนะ. -เอิ่ม, คุณอยากจะ ไปเอาเบียร์ด้วยกันมั้ย?
ฉันกำลังคุยอยู่นะ.
เธอไม่ไปไหนหรอกน่า. คุณจะไม่ไปไหน, ใช่ไหม? เดี๋ยวเราจะกลับมา.
แค่เดินไปเอาเบียร์. มาเถอะ.
- คุณนี่น่าเหลือเชื่อจริงๆ เดี๋ยวฉันจะกลับมา - ขอร้อง ขอบคุณ.
- อย่ายิ้มให้ฉันแบบนั้นสิ. - มันช่วยไม่ได้จริงๆ.
- คุณก็รู้นี่ว่ามันช่วยไม่ได้จริงๆ. - ซัทเทอร์! ขอร้องล่ะ.
นิดหน่อยก็พอ... ดีแล้ว.
- แคสสิดี้. - เฮ้!
- เฮ้. - ซัทเทอร์.
มาร์คัส.
ผมต้องไปแล้ว. จะนั่งรถไปด้วยกันมั้ย?
- ไปสิ. - ไปนะ? ไปกันเถอะ.
- ยินดีที่ได้เจอคุณนะ. - ไว้คราวหน้า.
แค่ตีที่จ้อมือเท่านั้นแหละ ได้ผลทุกครั้ง
- เฮ้, ว่าไง, พวก? ทุกอย่างโอเคนะ? - ว่าไง, ซัทเทอร์?
- โอเคนะ. - โอเคเหรอ?
- ผมกำลังจะไปเดินเล่น. คุณจะไปด้วยกันมั้ย? - ไปสิ. ฉันอยากไปด้วย.
- โอเค, ดีเลย. - ดี.
- โอเค. - เชียร์ส.
- ยินดีที่ได้รู้จักนะ. -ยินดี, ยินดีที่ได้รู้จัก.
ไอ้เชี่ยเอ้ย.
- เฮ้, ผมขอโทษด้วยนะถ้าผู้ชาคนนั้นรบกวนคุณ. - ไม่, เขาโอเคนะ, โอเคมากเลย.
โอเค? โอเค. กินเสร็จแล้วนะ?
- อู้วว, ฉันขอลองหน่อยสิ? - อะไร, นี่เหรอ?
- ใช่. -ไม่รู้สิ. นี่มัน แรงมากเลยนะ.
- แค่ชิมเฉยๆ. - แน่ใจนะ?
- แน่ใจ. -โอเค. อ่ะ เอาไป. ลองชิมเลย.
มันค่อนข้างแรงนะ.
- พระเจ้า! - เห็นมั้ยล่ะ.
- อี๋! - ใช่ไหมล่ะ.
- โว้ว! - ผมรู้. - ผมบอกคุณแล้วไง. - คุณดื่มมันไปได้ไงเนี่ย?
ไม่รู้สิ, คิดว่าผมคง ดื่มมานานแล้วมั้ง. ไม่รู้สิ.
คุณรู้มั้ย ใครเป็นคนให้ผม ดื่มเบียร์ครั้งแรก?
- ใครเหรอ? - พ่อผมเอง.
- จริงดิ? - ใช่. ตอนนั้นผมอายุประมาณ 6 ขวบ.
เขาเคยพาผมไปดูแข่งเบสบอลทุกๆ วันเสาร์ และจะให้ผมจิบเบียร์.
- คุณเมารึเปล่า? -ไม่ๆ, ผม ไม่เมา, แต่ผมว่า,
รสชาตอดีมากๆ และทำให้ร่างกายอบอุ่น.
ตอนนี้เขาอยู่ไหนล่ะ, พ่อของคุณ?
- เขาเป็นสจวร์ตน่ะ. - จริงเหรอ?
- ใช่, เขาบินไปทั่วเลย. - ซัทเทอร์, นั่นมันเจ๋งมากเลย!
เขาเจ๋งมากเลย. ผมไม่รู้ว่า เขาอยู่กับแม่นานขนาดนั้นได้ไง.
- พวกเขา, หย่ากันเหรอ? - ใช่ แม่ไล่พ่อไปนานแล้ว
- เอาอีกมั้ย? ลองดู เอาป่ะ ทำไมจะไม่เนอะ? - เอิ่ม, ก็ได้ๆ
- ดูเหมือนเราจะมีแม่คนเดียวกันเลยนะ. - เหรอ? ทำไมล่ะ?
เอิ่มม... ก็, ยกตัวอย่างนะ,
วันนี้ฉันติดมหาลัยฯที่หนึ่ง, แต่คงไม่มีทาง ที่แม่จะให้ฉันไป, เพราะงั้น...
- วันนี้คุณติดมหาลัยฯเหรอ? - อือฮึ.
- เจ๋งมากเลย! - ใช่. ขอบคุณมาก.
- ยินดีด้วยนะ. - ที่ฟิลาเดลเฟีย.
ซึ่งมันดีมากเลยล่ะ, 'เพราะที่นั่น มีพี่ฉันอยู่ด้วย, แต่...
เอมี่, ผมไม่รู้จะพูดไงดี. นั่นมัน... เห้ย, มันเจ๋งมาก.
- ยินดีด้วยนะ! ดีมากเลย. - ขอบใจ.
ไม่เป็นไรหนอก, หมายถึงแบบ, มัน ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร.
- ไม่มีทางที่ฉันจะไป เพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร - คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ?
ก็, แม่ฉันน่ะ, ฉันต้อง ช่วยเธอเรื่องส่งหนังสือพิมพ์.
แม่คุณมาเกี่ยวอะไรด้วย? ส่งหนังสือพิมพ์?
- เธอต้องส่งหนังสือพิมพ์, เธอก็อยู่คนเดียว. - ส่งหนังสือพิมพ์อ่ะนะ?
- ใช่,เธออยู่คนเดียว, เธอต้องการ... - เอมี่, แม่ของคุณ
โตแล้วนะ. เธอสามารถ ดูแลเรื่องส่งหนังสือพิมพ์เองได้.
คุณต้องไป ฟิลลี่แน่ๆ.
ใช่, คุณต้องไป ฟิลลี่ 100% เลยอะ.
- ใช่, ไม่หรอก, แต่... - คุณต้องไปสิ.
ไม่, พวก, ไม่มีแต่ในเรื่องนี้. เอมี่, คุณไม่เข้าใจเหรอ?
คุณเป็นที่แบบ, วิเศษ มีพรสวรรค์ ฉลาดมากคนหนึ่ง,
แต่คุณมีคนรอบตัว มาคอยบอกคุณคุณว่าทำอย่างนู้นอย่างนี้ไม่ได้.
และมันต้องหยุดได้แล้ว. คุณต้อง เริ่มยืนด้วยตัวเองได้แล้ว.
- ยังไงล่ะ? - ยังไงน่ะเหรอ? มาเดี๋ยวผมจะสอน.
ดื่ม นั่นเข้าไปอีกสิ.
ดื่มเข้าไปเลย!
โอเค. ทีนี้ พูดตามผมนะ.
"แม่, เลิกยุ่ง เรื่องของหนูซักที เชี่ยเอ้ย!"
- ห้ะ! - ใช่!
- ไม่! - ใช่.
- ฉันพูดไม่ได้! - พูดเลย.
- แม่... เลิกยุ่งเรื่องของหนูซักที. - ไม่.
- ต้องพูดว่าเชี่ยด้วย. - ไม่ได้.
ใช่, ต้องทำได้สิ. ทำเลย. พูดเลย.
- แม่, เลิกยุ่งซักที. - เชี่ยเอ้ย!
เชี่ย! ไอเชี่ยเอ้ย! - เริ่มเลย!
เชี่ยเอ้ย! - ไอเชี่ยเอ้ย, ใช่!
- เลิกยุ่งซักทีนะ, แม่! - ใช่!
พระเจ้า! ใช่เลย! - พระเจ้า! ไอเชี่ยเอ้ย!
ดีมาก. - เจ๋งเลย!
ดีมาก. ใครอีก? ใครอีกเหรอ? ผมชอบจัง.
ไม่รู้สิ. เลิกยุ่ง เรื่องของกูซักที, คริสตอล.
- ไปตายซะ, คริสตอล. - ใช่, ไปตายซะ คริส...
แล้วอย่าง... แล้วอย่างพวกแฟนเก่าล่ะ?
- เอิ่ม... -เราต้องการพวก แฟนเก่าในนั้นด้วย.
- ไม่, ฉันไม่มีนะ. -ใครที่แบบ เป็นพวกแฟนเก่าที่คุณโกรธมาก.
- ที่คุณ, แบบ, เกลียดมากจน, แบบ... - ฉันไม่แฟนเก่านะ.
- อะไรนะ? - ใช่.
ไม่มีซักคนเลยเหรอ, คุณอายุ 17 ปีแล้วนะ และคุณยังไม่มีแฟนเก่าอีกเหรอ?
- ไม่! / - จริงอะ? - พวกผู้ชายไม่ได้มองฉันแบบนั้นกัน.
แปลกนะเนี่ย.
- ฉันหมายถึง, พวกผู้ชาย... - ใช่ พวกผู้ชายมองคุณแบบนั้นแน่
- ไม่, ไม่, ไม่เลย.. - ผมเพิ่งเห็ผู้ชาย 2 คน มองคุณแบบนั้น
อย่าง, เอริค วูลฟ์ และโคดี้ เดนนิส กำลังจีบคุณ 100 % เลยอะ.
- ไม่, พวกเราแค่คุยกันเอง. - 100% เลย.
- ไม่, ไม่, ไม่มีทางแน่นอน... - ใช่, พวกเขากำลังจีบ.
- ทำไมคุณไม่คิดว่าพวกเขาจีบคุณล่ะ? - เพราะว่าฉัน...
- ไม่หรอก. - เพราะคุณอะไรเหรอ?
- เอมี่, คุณเป็นคนที่สวยมากเลยนะ. - โอ้, พระเจ้า! ไม่นะ.
คุณต้องไปงานพรอม กับผมแน่นอน!
ผมจะพาคุณไปเอง.
ได้โปรดไปงานพรอม กับผมเถอะ, เอมี่!
โอเค.
- ตกลง, นายจะพาเธอไปงานพรอมเหรอ? - ใช่. มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ไรนี่.
มันเป็นแผนของนายอะ, ซัทเทอร์. มันก็เป็นเรื่องใหญ่อยู่นะ.
ใจเย็นน่า! ฉันแค่พยายาม จะช่วยเธอ.
- ใช่สิ, ฉันลืมไป. ซัทเทอร์นักช่วยเหลือ. - ใช่แล้ว.
แล้วถ้าเธอตกหลุมรักนายล่ะ? ต่อจากนั้นจะเป็นยังไง?
เงียบไปเลย.
ล้อเล่นรึเปล่า?
เฮ้, ซัทเทอร์, นี่เอมี่นะ เอ่อ...
ฉันไม่รู้ว่า วันนี้เราจะมีติวหนังสือกันมั้ย,
แต่คุณไม โทรมาเลย, งั้น...
ใช่, เมื่อวานนี้มัน... ฉันมีเวลาที่ดีมาก.
ขอบคุณนะ. (หัวเราะ)
โอเค, ไว้ค่อย คุยกันทีหลังนะ. บาย.
หรือเป็นพายุฟ้าผ่า.
บนหลังคา.
ยอดไปเลย.
ฉันไม่เคยรู้สึก แบบนี้กับใครเลย.
- มันไม่เกิดขึ้นบ่อยด้วยนะ. - ยกเว้นกับคุณ.
จริงๆแล้ว, ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกถึงมันนะ. ผมรู้สึกมันได้.
- หยุดเลย. - อะไร?
แคส, นี่, จริงๆนะ, ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน มันเหมือนเราล่องหนได้เลยนะ'.
ทุกๆอย่างบนโลก, แบบพวก ความรับผิดชอบต่าง, ปัญหาต่างๆ, เรื่องอื่นๆ,
แบบ, มันหายไปเลย ตอนที่ผมอยู่กับคุณ.
แต่, คุณจะเอาแต่สนุกตลอดไปไม่ได้นะ. คุณต้องซีเรียสบ้างสิ.
- นี่, ผมซีเรียส 100% เลยนะ. - เหรอ? เกี่ยวกับอะไรล่ะ?
เกี่ยวกับการไม่ซีเรียส.
คุณได้ สมัครมหาวิทยาลัยบ้างรึยัง?
ผมไม่ต้องมหาลัย. ใครต้องการมันอะ?
ดูสิ, ผมมีทุกอย่างที่ ผมต้องการที่นี่.
ผมมีงาน, ผมมีรถ, ผมมี สาวสวยนั่งอยู่ข้างๆผม.
คุณคิดว่าความสวยอยู่ในห้องเรียน หรือตามตำราแต่มันไม่ใช่.
มันไม่ใช่เลย. นี่, ตอนนี้แหละ, ที่สวยงาม.
ทั้งหมดนี่...
คือสิ่งที่คุณต้องการ.
คุณเมานะ
ผมเมา. คุณ, ช่างมันดิ, คุณก็เมา. ไม่เห็นเป็นอะไรเลย.
โอเค, ช่างมันเหอะ, ผมถูก, คุณถูก.
ผมแค่จะพูดว่า คุณต้องใช้ชีวิตอยู่กับช่วงเวลานี้.
ช่วงเวลานี้เหรอ? ฉันต้องการ...
ฉันต้องการ...
ฉันต้องการมากกว่าช่วงเวลานี้.
- ฉันต้องการ... - อะไรล่ะ?
ฉันต้องการอนาคต.
และคุณทำมันไม่ได้.
ว้าว.
เฮ้อ...
โอเค.
- ไปเถอะ, ซัทเทอร์. - อย่า...
ไปเถอะ.
ก็ได้.
มันมีอะไรระหว่างคุณกับแคสสิดี้?
- นี่, พวก, ฉันไม่ได้จะมีปัญหาอะไรนะ. - บอกความจริงมา.
ไม่มีอะไรนะ, พวก. เธอก้าวต่อไป. ฉันก็เหมือนกัน...
- นายก้าวต่อไปเหรอ? - เราก็แค่อยู่ด้วยกัน แล้วก็...
โอ้! โอเค, ว้าว. ใจเย็น, ใจเย็น.
เราคุยเล่นกันแต่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย. ฉันสัญญาเลย.
- ถามอะไรหน่อย? - ว่ามา.
ทำไมมันเป็นฉันไม่ได้ ที่เธอคุยสนุกด้วย?
- อะไรนะ? -ทำไมเป็น ฉันไม่ได้ที่เธอมีความสุขด้วย?
ฉันไม่เหมือนนายนะซัทเทอร์ ฉันไม่รู้วิธีที่จะทำให้เธอหัวเราะได้
นี่! นายคือมาร์คัส เวสท์ เลยนะ.
นายเป็นหัวหน้าด้านกีฬา, เป็นประธานชั้นเรียน.
แบบ, นายเป็นคนที่เจ๋งมาก. การกุศลชื่ออะไรนะ ที่นายตั้งขึ้น?
- คณะแห่งความหวัง. -ไอ้ คณะแห่งความหวัง ไงพวก! มันเจ๋งมากเลย!
- จริงนะ นายไม่ต้องการความช่วยเหลือจากฉันหรอก - ไม่, ไม่ใช่. มันไม่เหมือนกัน,
โอเค? นี่, เวลา ที่เธอพูดถึงนายนะ, พวก.
ฉันอยากให้เธอชอบ ฉันแบบนั้นบ้าง. แต่เธอไม่เลย.
นี่, มาร์คัส, เชื่อฉันสิ. นายไม่อยากเป็นแบบฉันหรอก.
ฉันตลก, ใช่. แต่, นาย แบบ, ทำอะไรให้เสร็จได้.
นายสามารถเปลี่ยนโลกได้, พวก. นาย และแคสเหมาะสมกันมาก. เชื่อฉันสิ.
นายแค่ดูเครียดไปน่ะ. มันเครียดเกินไป. นายต้องผ่อนคลายบ้าง, รู้มั้ย?
เออเนอะ. บางที, น่าจะเป็นไปได้.
- นี่, ไม่ใช่ว่าทุกอย่าง จะต้องซีเรียสเสมอไปนะ. -ใช่ๆ.
ฉันแค่จะพูดว่าแบบ, ผ่ินคลายบ้างก็ได้, รู้มั้ย?
นายเป็นคนที่เจ๋งมากเลยนะ มีความสุข กับตัวตนของคุณสิ ใช้ชีวิตอยู่กับตอนนี้ซะ
- ยอมรับมันซะ. - ใช่.
นี่, เอ่อ, ขอบคุณสำหรับ, เอ่อ,
ขอบคุณที่พูดกับฉันแบบนี้นะ, ซัทเทอร์. ฉันซาบซึ้งจริงๆ.
- เฮ้, แน่นอน, เพื่อน. ด้วยความยินดี. - ฉันซาบซึ้งจริงๆ, จริงๆนะ.
- ได้ทุกเมื่อ. - ขอโทษนะสำหรับ...
ไม่เป็นไร. ดี.
- นี่, ซัทเทอร์? - หืมม?
พวกเขามองคุณผิดไปนะ.
เรื่องอะไร?
นายไม่ใช่ตัวตลก อย่างที่ทุกคนเค้าคิดกันนะ.
นี่นาย คิดว่านายเป็นใคร?
ราชาแห่งเมกซิโก.
นายไม่สามารถเอาตัวรอด จากเรื่องนี้ ด้วยเรื่องตลกบ้าๆของนายหรอกนะ ซัทเทอร์.
เอมี่บอกฉันเรื่อง ปาร์ตี้ริมหาดนั้นแล้วนะ.
แล้ว?
- และตอนนี้คุณก็หลบหน้าเธอ. - ผมเปล่าหลบหน้าเธอนะ.
จริงเหรอ? นายได้เจอเธอบ้างรึเปล่า ตั้งแต่งานปาร์ตี้นั่น? ได้โทรหาบ้างรึยัง?
โอเค, นี่, ทำไมเธอไม่เลิกยุ่งเรื่องของฉัน สักนิดล่ะ? ให้ระยะห่างแก่ฉันหน่อย?
- ว่าแล้ว เอมี่ต้องได้มาจากเธอ พูดเหมือนกันเป๊ะเลย - ดีแล้วนี่ ดีแล้วสำหรับเธอ.
ไม่, มันไม่ดีสำหรับเธอเลย. เอมี่ไม่เหมือนเธอนะ, ซัทเทอร์.
เธอคนที่น่ารัก. เธอไม่ได้ต้องการ ให้ใครมาสร้างปัญหาในชีวิตเธอ.
โอเค, ที่เอมี่ไม่ต้องการก็คือ เธอมาสั่งไปทั่ว เหมือนเอมี่เป็นเลขาคุณ
- นายไม่ควรทำกับเธอแบบนี้นะ. - ขอบคุณนะ. เป็นการพูดคุยที่ดีมาก.
- หวัดดี! - เฮ้.
- หวัดดี. - ว่าไง?
ไม่เป็นไงนี่. แล้วคุณ, แล้วคุณมาทำอะไรเนี่ย?
ฉันไม่รู้ว่าวันนี้คุณ คุณจะมานะ.
ก็, ผมก็ไม่ได้วางแผนไว้หรอกมาจะ มา, แต่ผมกำลังขับรถเล่น
และผมก็คิดว่า, "ผมไม่แคร์ว่าผมจะยุ่งแค่ไหน. ผมควรมาดูหน่อยว่าเอมี่ทำอะไรอยู่"
งั้น, แล้ว... คุณทำอะไรอยู่เหรอ, เอมี่?
ก็ดี. ดีมากด้วย. แล้วเธอล่ะเป็นไงบ้าง, ซัทเทอร์?
- ผม, ผมก็สบายดี. - ดีๆ.
อืม, นี่, พี่สาวผมน่ะ, เธอกำลังจัด , มื้อค่ำกับเพื่อนเธออยู่
และเธออยากให้ผมไป.ฉัน
ไม่รู้นะเนี่ยว่าคุณมีพี่?
ใช่, ก็, เราไม่ค่อยสนิทกันน่ะ.
อืม. แต่, คุณ อยากจะไปกับผมมั้ยล่ะ?
- ไปที่... ดินเนอร์นั่นน่ะเหรอ? - ใช่.
- ได้. ไปสิ. - โอเค. ดีเลย.
- ใช่. กี่โมงล่ะ? - 10 นาที?
- ห้ะ, 10 นาทีจากนี้. -ใช่.
โอเค
แล้ว, ฉันก็เดินกลับไปที่โต๊ะ แล้วก็พูดว่า,
แบบ, "พวกคุณจะรับ อะไรอีกมั้ยคะ?"
แล้วเขาก็บอกว่า... โอเค, ฉันจะให้
คุณพูดดีกว่า, คุณ, คุณบอกว่าอะไรนะ?
ก็, ผมก็พอเก้าอี้, ยืดอกขึ้นมาและพูดว่า,
"เอาเบอร์ คุณมาให้ผมสิ, คนสวย."
ถูกต้อง.
และฉันก็ไม่เคยรู้เลยว่า เขาเป็นทนายความชื่อดัง.
ฉันก็ให้เขาไปอยู่ดี.
และฉันก็ดีใจมากที่ให้เบอร์เขาไป.
และตั้งแต่นั้น เธอก็ไม่ต้องทำงานอีกเลย.
เขาพูดถูก. ใช่เลย.
นั่น...
ว้าว. พวกคุณนี่ เป็นคู่ที่ไม่เหมือนใครจริงๆ.
โอ้, ขอบคุณนะ, ซัทเทอร์.
สมัยนี้มันยากนะที่เราจะได้เห็น คู่รักที่มีความสุข.
ผมรู้สึกว่า ทุกคนจะต้องหย่ากันอยู่ดี.
แหม, นั่นันไม่จริงเลยนะ.
จริงเหรอ? อย่าง, พ่อแแม่ของเรา, พ่อแม่ของ เอมี่, พวกพ่อแม่ของเพื่อนๆ ของผม...
- ที่เขาพูดมันก็ถูกนะ. - ซัทเทอร์: ขอบคุณนะ, โจ.
- ของฉันเปล่านะ. -ไหนคุณบอกว่า พ่อแม่คุณหย่ากันไง.
- เปล่านี่. - นั่นไงล่ะ, ซัทเทอร์. เห็นมั้ย?
ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะพังทลายนะ.
- พ่อฉันเสียชีวิต. - อะไรนะ?
ฉันขอโทษจริงๆ.
ไม่เป็นไรค่ะ.
- ไม่เป็นไร, มันไม่ใช่ความผิดของคุณนะ. - ฉัน... มันเกิดอะไรขึ้น?
เอิ่มม...
ก็, คือ, เขาเป็น คนที่ดีมากนะ.
เขาแค่มีไม่ค่อยแข็งแรง และต้องกินพวกยาแก้ปวดน่ะ, ส่วนใหญ่.
อื้ม
มันเป็นอะไรที่บ้ามากเลย. แบบ, เขาก็ พยายามจะหยุดกินไปสักพักนะ,
แต่วันหนึ่งพี่สาวฉันกลับบ้านมา
เจอเขานอนอยู่บน พื้นห้องครัว.
และเธอต้อง, แบบ, ปิดตาให้เขาและอย่างอื่นอีก.
- ว้าว. - มันค่อยที่จะ, เอ่อ, เครียดมากเลย.
ขอโทษ นั่นมันมืดมนมากเลย.
เอิ่ม, ยังไงก็เถอะ, ฉันว่า...
ฉันรู้ว่า การแต่งงานของฉันจะไปรอด.
- จริงเหรอ? - อือฮึ.
ฉันคิดไว้หมดแล้ว.
สามีกับฉันจะ อาศัยอยู่ที่ฟาร์มม้าและ
ฉันก็ทำงานที่นาซ่า
และเขาก็จะทำอะไรที่ แตกต่างออกไป.
เราจะได้มีอะไรที่ แตกต่างกันบ้าง.
แบบ, เราก็จะมีอะไร ที่เหมือนกัน
แต่เราก็สามารถเอาเรื่องที่ แตกต่างมาคุยกันได้.
เพราะงั้น, ชีวิตก็จะได้ไม่น่าเบื่อ.
ฉันรู้ว่าไม่จะรอด.
ฟังดูเหมือนความฝันเลยเนอะ.
ฉันคิดว่ามันก็ดีนะ ที่เราจะมีความฝัน. คุณไม่คิดงั้นเหรอ?
- แด่ความฝัน. - ฮอลลี่: แด่ความฝัน.
- ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ'. - โอเค.
- โอเค.
ที่คุณพูดที่งานปาร์ตี้น่ะ คุณหมายความอย่างนั้นจริงๆหรือเปล่า?
อะไร? พูดอะไรเหรอ?
อะไร?
- ก็นั่นไง. -ไม่, ผมจำไม่ได้.
ใช่. ก็เรื่อง, งานพรอม, อะไรนั่นไงล่ะ.
อ๋อ, จำได้สิ. คุณล้อเล่นหรือเปล่า?
ผมจะไปลืม อะไรอย่างนั้นได้ไงล่ะ?
ไม่, ก็ฉันหมายถึงว่า, ถ้า คุณเปลี่ยนใจ
หรือคุณไม่อยากไปแล้ว, ฉันเข้าใจนะ.
- คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย? - ไม่, ฉันก็แค่...
ผมคงไม่ชวนคุณหรอกนะ ถ้าผมไม่อยากไปกับคุณ.
- ก็, ฉันรู้ว่า... - คงไม่หรอก. ผมคงไม่ชวนหรอก.
- โอเค. - โอเค.
ฉันก็แค่จะพูดว่าฉันรู้ว่า คนชอบเปลี่ยนใจ,
- และมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร. - ไม่ใช่ผม.
และฉันก็โอเคนะ กับการที่คุณไม่อยากจะไปแล้ว.
ฟังผมนะ.
ผมคงไม่ ชวนคุณไปงานพรอม
ถ้าผมไม่อยากจะไป กับคุณ.
- จริงนะ? - จริงสิ.
โอเค.
มานี่.มานี่มา.
- บาย. - บาย.
อะไร?
นี่, เพื่อน, มันควบคุมได้น่า.
อะไรควบคุมได้? โอเค, นี่. มันไม่เคยเข้ามา ในหัวนายเลยเหรอ
- ว่าบางทีฉันหลงเสน่ห์เธอ? - ไม่! ไม่เลย, ไม่เคยคิดเลย.
ใช่. นั่นก็เพราะว่านายไม่เคย มองเธอให้ลึกลงไปเลย.
ฉันบอกเลยนะว่า, ถ้านายได้, แบบ, คุยกับเธอนายก็จะรู้ว่าเธอเป็นยังไง.
และ, ไม่รู้สิ, เพื่อน. เธอสวยมากเลยนะ.
สวยเหรอ? นี่มันไม่ใช่นายเลยนะ, ซัทเทอร์.
อะไร, เพื่อน? นี่.
นายจะอักอกเธอ. โอเค.
งั้น, ก็, ที่แย่ที่สุดอะนะ,
ฉันก็จะให้, แบบ , ประสบการณ์เรื่องแฟนกับเธอ.
นั่นเหรอ คือแย่ที่สุด? ไม่มีทาง, ไม่!
ก็, ไม่รู้ดิ...
ทั้งนายและฉันก็รู้ว่า
มากสุดเดือนนึงอ่ะเธอก็เบื่อ ฉันแล้วและเธอก็จะก้าวต่อไป.
โอเคแล้วถ้าเธอไม่ล่ะ?
- จะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น? -ก็, ถ้าเธอ ไม่นั่นก้จะเป็นครั้งแรก.
ฉันชอบคุณมากเลยนะ.
ผมชอบคุณ.
เราควรจะถอดเสื้อมั้ย?
ใช่.
อืม.เธอก่อนสิ.
ก็ได้.
- โอเคมั้ย? - คุณเจ๋งมากเลย.
เจ๋งมาก.
ตาคุณแล้ว.
- ตาฉันถอดเหรอ? - ใช่.
ห้ามหัวเราะนะ, โอเคมั้ย?
โอเค. ผมสัญญาว่าผมจะไม่ขำ.
- ว้าว! - หยุดเลย! ไม่, คุณสัญญาแล้วนะ.
- อะไรล่ะ? - ไม่ต้องพูดอะไรเลย.
- ล้อลเ่นรึเปล่า? นั่นเจ๋งมากเลย!
ฉันชอบคุณมากนะ.
มากๆเลย.
คุณอยากทำใช่ไหม?
- อยาก. - โอเค.
- เหรอ? อยากนะ? - อยากสิ.
- อ่ะนี่. - ว้าว!
คุณไปเอา มาจากไหนเนี่ย?
ไม่รู้สิ.
ปลอดภัยไว้ก่อนน่ะ
ต้องปกปิดให้หมด.
- ใส่ได้มั้ย? - เอ่อ, ได้.
- ให้ช่วยมั้ย? - ไม่ต้อง.
คุณแน่ใจนะ? โอเคมั้ย?
ฉันสบายดี
- โ้อ้, พระเจ้า! - อะไร?
เปล่า.
- คุณอยากทำใช่มั้ย? ใช่.
- นี่! - หืม.
ฉันดีใจที่ได้เจอคุณนะ
ผมก็ดีใจที่ได้เจอคุณเหมือนกัน
โอเค
ช้าๆ, ช้าๆ. ช้าๆหน่อย.
- ขอ... ขอโทษ. ไม่เป็นไร. - ขอโทษ.
- โอเคนะ? - อื้ม. โอเค.
- ผมขอบอกความลับได้มั้ย? - อะไรเหรอ?
- พ่อผมไม่ใช่นักบินหรอก. - อะไรนะ?
อืม,จริงๆแล้วผมไม่รู้หรอกว่า พ่อผมทำงานอะไร.
เหรอ เขาอยู่ที่ไหน.
- อะไรนะ? ซัทเทอร์! - อืม.
ผมสร้างเรื่องขึ้นมา
'เพราะเขาไม่อยู่ที่นี่ มาครึ่งชีวิตผมแล้ว และ...
เอ่อ, ผมคงคิดถึงเขานะ.
พระเจ้า!
แล้วไม่มีใครรู้เลยเหรอ ว่าเขาอยู่ที่ไหน
เอิ่ม, แม่ผมรู้ว่าเขาอยู่ไหน, แต่เธอไม่ยอมบอกผม.
- อะไรนะ? - ใช่.
เธอกันเขาออกไปจากคุณไม่ได้นะ. เขาเป็นพ่อคุณนะ!
ผมรู้, แต่เธอทำ. เธอทำไปแล้ว.
ซัทเทอร์, ซัทเทอร์, นั่นไม่ใช่...
- ทำไมล่ะ? - ใช่.
นี่, ฉันจะทำข้อตกลงนะ. อือฮึ.
ฉันจะเผชิญหน้ากับแม่ฉัน, ถ้าคุณทำด้วย.
คิดว่าไงล่ะ?
ผมคิดว่าคุณสวยมาก.
ดูได้ยัง?
- ขอโทษนะ, ที่ผมไม่ลีโมให้คุณนั่ง. - ไม่เป็นไร.
แต่, นี่คือวิธีการของผม ที่จะชดเชยให้คุณ.
โอเค, คุณไม่จำเป็น ต้องเอาอะไรมาให้ฉันเลยนะ.
ผมรู้. ผมอยากทำ.
- ผมห่อเองเลยนะ. - ฉันควรเปิดมั้ย?
- เปิดสิ. - เดี๋ยวนะ, คุณห่อเองเหรอ?
- ด้วยหนังสือพิมพ์. - มันสวยมากเลย.
ขอบคุณ.
ห่อเป็นชาติเลย.
- โอเค. ขอบคุณนะ. - ยินดี.
ฉันยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร, แต่, ขอบคุณนะ.
- อะไรเนี่ย? - ใช่เลย.
- อะไรเนี่ย? มานี่เลย. - ผมรู้. คุณชอบมั้ย?
- รักเลยแหละ! - จริงเหรอ? โอเค ดีมาก
- สลักชื่อฉันด้วยเหรอเนี่ย? - ใช่แล้ว.
- ขอบคุณนะ. - ผมดีใจที่คุณชอบมันนะ ยินดีครับ.
- และที่ดีที่สุดคือ - คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย.
ผมรู้, แต่ที่ดีที่สุดคือ, เหล้าเต็มเลยนะ.
- เต็มเลย. - ใช่. ส่วนมากอะนะ.
- เธอจิบไปล่ะสิ. -ผมจิบ ไปจะได้รู้ว่ามันใช้ได้รึเปล่า.
- สำหรับนำโชคป่ะ? - ก็ใช่. โอเค.
- พร้อมนะ? - พร้อม.
- เชียร์ส. - เชียร์ส.
- แด่คุณ, เอมี่ ฟีนิคกี้. - แด่คุณ, ซัทเทอร์ คีลีย์.
วู้วว! ริคกี้, ดูดีนี่, ไอน้อง!
ดูดีนี่!
- นั่งเลย. สาวสวยของผม. - ขอบคุณค่ะ.
- นี่ดีจังเลยนะ. - ใช่.
- เอาหน่อยมั้ย? - เอาๆ.
- พอนะ? - พอๆ. ขอบคุณ.
- เธอเต้นเก่งนะ. - หืม? ใครเหรอ?
- แคสสิดี้. - โอ้ ผมไม่ได้สังเกตุเลยนะเนี่ย.
- เชียร์ส. - เชียร์ส.
ทำไมพวกคุณไม่ไปเต้นกันล่ะ?
เปล่า, เราจะออกไป เพลงหน้าน่ะ.
มาเหอะ! นี่มันพรอมนะ. เอมี่, มาเต้นกับฉันเถอะ!
ไม่. ไม่, ไม่เป็นไร. ฉันไม่ชอบเต้นน่ะ.
แต่, โชคดีสำหรับคุณนะ, ผมเป็นขั้นนักเต้นเลยล่ะ
และผมสามารถสอนคุณได้.
ไม่. ฉันไม่เป็นไร.
พวกคุณ, พวกคุณไปเต้นเถอะ.
- เธอ, เธอแน่ใจนะ? - ใช่. ใช่. แน่ใจสิ.
- โอเค. - โอเค. ถ้างั้น.
ขอให้สนุกนะ.
เธอน่ารักดีนะ.
แล้ว, เอ่อ, คุณได้ เปลี่ยนเธอเป็นสาวขี้เมายังล่ะ?
เอ่อ, นี่คุณจะมาสอนผม เรื่องเอมี่หรือคุณอยากจะเต้นกันแน่เนี่ย?
โอเค. ฉันอยากเต้น. ฉันอยากเต้น.
ยกมือขึ้น. ยกมือขึ้น
ใช่แล้ว. เราจะทำกันอย่างนี้แหละ
- เชียร์ส. - เชียร์ส.
พระเจ้า, นี่มันเจ๋งมากเเลย!
จริงๆนะ, แบบ
ทุกๆคนร้องเพลงกัน' และเต้นกัน',
ตกหลุมรักกัน...
ผมมีความสุขมาก.
คือแบบ, คืนนี้, คืนนี้คือคืนของพวกเรา.
นี่คือคือตอนที่ เราจะทำตัวเป็นเด็กได้.
ผมรักคนพวกนี้.
จริงๆนะ, ผมรักคนพวกนี้. ผมรักพวกคุณ!
มานี่. ไปเต้นกับผม.
มานี่. มาเลย.
ฉันขอโทษนะที่ฉัน เต้นไม่ได้แบบแคสสิดี้.
นี่. คุณเต้นแบบเอมี่ และนั่นก็ดีแล้ว.
อืมม...
- พระเจ้า - อะไรเหรอ?
- อะไร? อะไร? - ซัทเทอร์.
- ซัทเทอร์. ให้ทาย? ให้ทาย? - อะไรหรอ?
- พี่ฉันโทรมาวันนี้. - อือฮึ...
และเธอก็บอกว่า เธออาจจะ
แทบ 100% เลยนะ, พาฉัน ไปทำงานที่ร้านหนังสือได้.
- ที่ฟิลาเดลเฟียเหรอ? - ใช่
เจ๋งนี่ คุณก็ชอบหนังสือนี่
ใช่ ฉันรู้ มันเจ๋งมากเลย.
มันเป็นงานที่เหมาะกับคุณมากเลย.
เหมาะมาก.
มันจะช่วยเรื่องค่าเรียนที่มหาลัย และ... นั่นแหละ.
ใช่.
คุณคุยกับแม่รึยัง?
ยัง แต่เดี๋ยวจะคุย
ในที่สุดอะนะ.
มันสวยเนอะ.
- โอเค. - หืมม?
ฉันขอโทษ
มานี่. ฉันขอโทษ.
- รุนแรงนะเรา. - ขอโทษจริงๆ.
กลับมาเรื่องที่ฉันพูดก่อน.
ช่วยนี้ฉันได้ คิดอะไรเยอะมาก.
มากกว่าปกติอะนะ.
และฉันคิดว่า คุณควรมากับฉัน.
ที่...
- ฟิลลี่. - ฟิลาเดลเฟีย?
- ใช่. ใช่. - อือฮึ.
ฉันก็ได้, แบบ, ดูมาหมดแล้ว
และคุฯสามารถ ไปเรียนที่มหาลัยที่นั่นได้,
และเราทั้งสองคนก็น่าจะ หางานทำในตัวเมืองได้.
ฉันว่ามันคงจะ, แบบ, เจ๋งมากๆเลย.
คุณเคยเห็น, หรือไป, ที่ฟิลลี่บ้างป่ะ?
- คุณเคยเห็นหอระฆังมั้ย? - ไม่.
ฉันก็ไม่เคยเหมือนกัน,
แต่, แต่, ในรูป มันดูสวยมากเลยล่ะ.
เจ๋งมากเลย.
คุณได้คิดเรื่องนี้ มานานแล้ว, ใช่มั้ยเนี่ย?
ใช่ ฉันคิดมานานแล้ว.
และ, แบบ, สิ่งที่เจ๋ง ที่สุด, อีกอย่างอะนะ...
ตอนที่ฉันคุยกับ กับพี่...
- นอกจากหอระฆังเหรอ? - ใช่ คือมันมีอะไรเจ๋งๆ เยอะมาก
เธอบอกว่ามันมี, แบบ, ห้องว่างเยอะมากเลย.
- ฟังฉันสิ. ฉันพูดอยู่นะ! - ฟังอยู่, ฟังอยู่.
เอ่อ, เธอบอกว่าตึกที่เธออยู่ มีห้องว่างเยอะมากๆ
- เพราะพวก แบบ, เศรษฐกิจ, ดังนั้น.. - อือฮึ
เอ่อ, ตอนปลายมิถุนายนเรา ก็น่าจะย้ายไปด้วยกันได้.
และมันก็จะ ไม่แพงมาก และมันก็จะดีมาก และ...
คุณคิดว่าไง?
เอ่อ...
ผมคิดว่ามันดีมากเลย.
- จริงเหรอ? - ใช่.
- ฉัน, เอ่อ... ฉันทำแล้วนะ. - ทำอะไร?
ฉัยคุยกับแม่ฉันแล้ว.
ฉันแค่เดินเข้าไปและบอกว่า
"นี่มันคือชีวิตของฉันและฉันก็จะ ไม่ยอมให้แม่มาขวางทาง."
- แล้วเป็นไงล่ะ? - มันเละเทะมากเลยในตอนแรก.
เธอก็พูดอะไรมา และพยายามทำให้ ฉันรู้สึกผิด เพื่อจะได้อยู่ที่นี่.
แต่, ฉันก็พูดว่า,
"นี่, ถ้าฉันมีเงินพอ ฉันก็จะไป,"
"และมันก็ไม่มีอะไร ที่คุณจะทำได้."
- นั่นเจ๋งมากเลย. ผมภูมิใจในตัวคุณนะ! - ใช่. ขอบคุณนะ.
ฉันภูมิใจในตัวเอง!
มันก็ไม่ได้แย่นะ. เดี๋ยวคุณก็รู้.
- อะไร? - ตอนคุณทำไง.
คุณพูดเรื่องอะไร?
ซัทเทอร์! เราตกลงกันไว้แล้วนะ!
อ่อ, ใช่. ไม่รู้ดิ.
อะไรกัน?
- คุณทำมันได้แน่. เชื่อฉัน. -มันต่างกัน.
ไม่. โอเค. มา. พูดตามฉันนะ.
พูดว่า "ผมอยากจะโทรหาพ่อนะ, แม่."
"ผมโคตรอยากจะ โทรหาเขาเลย!"
ไม่แฟร๋เลย.
เป็นอะไร?
ไม่มีอะไร. ผมแค่อยากจะ ถามอะไรหน่อย.
- โอเค. มีอะไร? - เกี่ยวกับพ่อน่ะ.
- โอ้, ซัทเทอร์... - ผมอยากจะคุยกับพ่อ.
- อืม, แม่ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดีนะ. - ทำไมล่ะ?
- เขาเป็นพ่อผมนะ. -และฉันเป็นแม่เธอ และเธอก็อยู่ใต้หลังคาฉัน.
โอเค. ก็, ผมแค่อยากคุยกับเขา.
ซัทเทอร์, นี่มันงานแม่นะ.
เราสามารถ คุยเรื่องนี้ที่หลังได้, โอเคนะ?
ไม่แปลกใจที่เขาทิ้งแม่ไป.
เธอชอบที่ เราจัดสวนหลังบ้านนี่มั้ย?
โจกับพี่ปลูกต้นลิลลี่ที่ ข้างหลังนู่น, ไม่รู้เธอเห็นมันรึยัง.
- อืม, มันสวยมากเลยนะ. มัน สวยมากเลย. -สวยมากๆ.
แล้ว, ที่ผมคุยในโทรศัพท์, ผมอยากจะถามพี่เกี่ยวกับพ่อหน่อย.
เธออยากจะขุดมัน ขึ้นมาเหรอ ฮึ?
ขุดขึ้นมาเหรอ? พี่พูดเรื่องอะไร? พ่อไม่ใช่คนที่เรา จะต้องขุดขึ้นมานะ
เขาเจ๋งออก.
เฮ้, จำได้มั้ยที่เขาเคย เล่านิทานให้ฟังที่สวนหลังบ้าน?
- จำได้มั้ย? - พี่ว่าส่วนมากมันเป็นเธอนะ.
งั้น, พี่จำตอนที่เราไป เมกซิโกได้รึเปล่า?
แล้วเขาก็ให้เรา ไปเที่ยวถามคนอื่น ว่าพิพิธภัณฑ์เข็มขัด อยู่ที่ไหน?
และทำไมมันถึงไม่มีไอศครีมรสอาติโช้ก?
นั่นมันตลกมากเลย!
- นี่ มันตลกมากนะ! - น่าอายสิไม่ว่า.
ไม่เลย. มันตลกออก. ผู้คนก็รักเราด้วย.
คนเค้ารักเธอ เพราะเธอตัวเล็กและน่ารัก.
พวกผู้ชายก็ชอบพี่นะ รักเลยแหละ.
พวกเขาคิดว่าพี่เป็นสาวฮ็อท. ชอบล่ะสิ.
ก็...
ใช่มั้ยล่ะ.
เขารู้วิธีหาเพื่อน, อย่างน้อยอ่ะนะ
ใช่เลยแหละ.
แล้ว...
พี่รู้รึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น ระหว่างเขากับแม่
เขานอกใจแม่ไง.
ใช่สิ. นั่นเป็นสิ่งที่แม่บอก.
แล้วเธอคิดว่า แม่โกหกเหรอ?
ผมไม่คิดว่าแม่โกหก แต่ผมว่า เรื่องมันต้องมี 2 ด้าน
- ลองคิดดูสิ - ซัทเทอร์
โอเคดูดิ แม่ไม่ยอมให้ไปเจอเขา ไม่ยอมให้รู้เลยว่าพ่ออยู่ที่ไหน
มาคุยเรื่องอื่นกันเถอะ เพื่อนเธอ เอมี่ เป็นไงบ้าง?
โอเค นี่พี่ต้องยอมรับสิว่ามันน่าสงสัยนะ
คือแบบ ผมไม่... แม่ไม่ให้เบอร์โทรศัพท์พ่อกับผมเลย.
ผมไม่สามารถคุยอะไรกับเขาได้
ทุกๆครั้งที่ผมของเบอร์พ่อ เธอปฏิเสธผมตลอด
พี่ช่วยขอเบอร์พ่อให้ผมหน่อยได้มั้ย?
ขอร้อง
พี่ไม่ต้องขอเขาหรอก
พี่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน.
อะไรนะ?
ขอบคุณนะ. ขอบคุณมาก
ขอบคุณ
- นี่ซัทเทอร์? - หืมม?
มากินข้าวเที่ยงด้วยกันบ้างนะ โอเคมั้ย?
โอเค ผมจะมา สัญญา
- ฮัลโหล? - เอ่อ...
- พ่อรึเปล่า? -ไม่ ผิดเบอร์แล้วล่ะ.
- ไม่, นี่ นี่ผมเอง ซัทเทอร์. - ซัทเทอร์เหรอ?
- ซัทเทอร์, ป..เป็นยังไงบ้าง? - เอ่อ..ผมสบายดี.
เสียงเธอดู... ดูโตเป็นหนุ่มมาก.
ก็...นะ... นี่,
เธอยังเล่นบอลอยู่รึเปล่า? อะไรนะ?
หมายถึงว่า แบบแขนของเธอน่ะ มันโตเกินวัย แต่เธอ...
เธอขว้างลูกได้เก่งมาก. ยังเล่นอยู่รึเปล่าล่ะ?
ว้าว แปลกใจมากเลยนะเนี่ยที่พ่อจำได้
พูดอะไรกัน "จำมันได้รึเปล่า"? แน่นอนว่าพ่อต้องจำได้สิ.
- แล้วเธอยังขว้างบอลอยู่รึเปล่า? - ก็ไม่นะ.
- เดี๋ยวนี้ไม่ได้ขว้าง อะไรแล้ว. - น่าเสียดาย ลูกเป็นตัวขว้างที่เก่งมากเลย.
ลูกมี...แล้ว...
แล้วแม่กับฮอลลี่ เป็นยังไงบ้าง?
พวกเขาก็สบายดี สบายดีมาก
โอ้ ดีแล้วๆ. นั่นมันดีมากเลยลูก. ดีมาก ดีมาก.
นี่ พ่อ
ผมมาคิดดู ผมจะไป
หาพ่อได้มั้ย? มาหาพ่อ.
ได้สิ แน่นอน. พูดอะไรกัน "เธอมาหาพ่อได้มั้ย?"
- เธอมาหาพ่อ ได้ทุกเมื่อที่อยากมา. -จริงเหรอฮะ?
หมายความว่าไง "จริงเหรอ?" เธอมาหาพ่อได่แน่นอนสิ.
เธอก็มาวันศุกร์ สักประมาณ 3 โมงเย็น
เราก็อาจจะไป ดูเกมส์อะไรกันได้.
ว้าว จริงเหรอ?
นั่นมันดีมากเลยพ่อ
อีกไกลมั้ย?
เอ่อ ประมาณ 3 ชั่วโมง
- นี่..เอม ขอบคุณนะ - ขอบคุณเรื่อง?
ถ้าไม่ม่คุณผมคงทำไม่ได้แน่
โอเค ถึงแล้ว
ผมว่าผมคงต้องดื่มวิสกี้ซักช็อทแล้วล่ะ
- ลองเคาะอีกรอบ - เค
โอเคนะ?
เฮ้!
เอ่อ...
ซัทเทอร์ไง
โอ้ใช่ จริงสิ เธอเอ่อ...
โอ้ พ่อแบบ...
ดูเธอสิ
- นี่โตขึ้นกว่าพ่ออีก - ผมโตขึ้นมากน่ะ เมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมา
ใช่ เธอ...
พ่อกำลัง เอ่อ...
พ่อกำลัง...
- เป็นยังไงบ้าง? มา...มานี่ - เฮ้!
และนี่คือ...
- โอ้ ขอโทษทีครับ นี่คือเอมี่ แฟนของผม - หวัดดี
นี่คือ...เอมี่นี่พ่อผม
- เอมี่ เป็นยังไงบ้าง? - ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
ยินดีมากที่ได้เจอพวกคุณ
มันดีนะ ที่ได้เห็นซัทเทอร์ มีรสนิยมด้านสาวๆ ที่ดี
เขาเอ่อ...เขาได้มาจากพ่อเขานี่แหละ
เขาได้มาพ่อเขานี่ ดูลูกสิ
เอ่อแต่เธอมาได้ผิดเวลามากเลย
พ่อกำลังจะออกไปพบปะเพื่อนๆพอดี
แต่ไหนๆ ก็มาแล้ว มันคงดีมากเลย ถ้าเธอมาด้วยกัน
- ได้ - อยากไปด้วยกันมั้ย?
- ได้ๆผมอยากไปด้วย เนอะ? พวกเราอยากไปด้วย
- ได้ ไปสิ - ไปนะ? โอเค
งั้นก็ขับรถตามพ่อไปแล้วกัน แล้วไปเจอกันที่นู่น
ร้านมันอยู่ข้างถนน แล้วเราไปหาอะไรดื่มกัน ดีมั้ย?
ได้ ดีมากไปกันเถอะ
พวกนายนี่ลูชายชั้นซัทเทอร์ ซัทเทอร์นี่เพื่อนพ่อ
และนี่คือ นี่คือผูหญิงที่สวยที่สุดในรัฐนี้
- นี่คือโรเบอร์ต้า - เฮ้ เป็นไงกันบ้าง
อาทิตย์ที่แล้วคุณบอกว่าประเทศนะ
และผมก็หมายความว่าทั้งประเทศ
และอีกครั้ง นี่คือซัทเทอร์ คีลีย์
โรเบอร์ต้า และนี่คือเอ่อ... เพื่อนสาวเค้า เอ่อ...
- เอมี่ - เอมี่
หน้าตาดีเหมือนแม่ล่ะสิเนี่ย
บางทีเธอก็น้อยใจง่ายอย่างงี้แหละ
นี่ ไปนั่งตรงนู้นนะ
ไปนั่ง แล้วเดี๋ยวพ่อจะเอาน้ะไปให้
ไปสิ
นี่ซาล เอามาสองเหยือกเลย
เธอไม่เคยมา คีย์ เวสท์ เหรอ?
-ไม่เคย - คีย์ เวสท์ เป็นที่ๆ
คีย์ เวสท์ มีพระอาทิตย์ตก
ที่เหมือนไอศครีมบัตเตอร์สก็อตช์
ที่มีสตรอว์เบอรี่ผสมอยู่ในนั้น และมันก็จะละลายลงทะเลเวลามันตก
และทุกคนก็จะมีเครื่องดื่มอยู่ในมือ
และรอยยิ้มบนใบหน้า นี่แหละคือ คีย์ เวสท์
- ว้าว นั่นฟังดูดีมากเลย - ใช่
มันดีมากๆ และพ่อก็หวังว่า เธอน่าจะอยู่ตรงนั้นด้วย
แล้วทำไมพ่อถึงไปล่ะ?
หมายความว่าไง ทำไมพ่อถึงไป?
เอ่อคีย์ เวสท์น่ะ ทำไมถึงออกจากคีย์ เวสท์
เพราะไม่มีเงินน่ะสิ เลยออกจากคีย์ เวสท์
ถ้าทำได้พ่อก็จะอยู่ที่นั่นต่อ เชื่อพ่อสิ
เฮ้ ผมจะไปเลือกเพลงในตู้นะ
- ดีๆ เดี๋ยวพ่อไปเติมเบียร์ให้ - ดีมั้ย?
โอเค ได้
ดี
นี่แหละ เพราะมาก
เบียร์สดๆ
เอาไปเลย
- เอาไปเลยลูก - ขอบคุณฮะพ่อ
- เอาเลยเอมี่ - ขอบคุณค่ะ
- เพลงเพราะเนอะ - อะไรนะ
เพลงน่ะ พ่อชอบมั้ย?
นี่อ่ะเหรอ?
อืม ก็ดีนี่
แม่ก็ชอบอะไรแบบนี้มาตลอด
แม่อ่ะน่ะ
นี่มันดูสนุกนะ นึกไม่ถึงเลยว่าแม่จะฟังเพลงสนุกแบบนี้
พูดเรื่องอะไรกัน ตอนแต่งงานกับแม่นะ
แม่เธอเป็นผู้หญิง ที่สนุกที่สุด เท่าที่เคยเจอมา แม่เธอเป็น
คำนิยามของคำว่าสนุกเลยแหละ
ไม่มีใครสนุกเท่านี้มาก่อนแล้ว
รู้อะไรมั้ย อย่าพูดถึงมาแย่ๆแบบนี้ โอเคนะ?
แล้วเอ่อ..เกิดอะไรขึ้น
อะไร เกิดอะไรขึ้น?
ระหว่างพ่อกับแม่น่ะ? เกิดอะไรขึ้น?
ก็มั้นไปกันไม่รอดน่ะสิ เนี่ยที่เกิดขึ้น
อืม ก็แม่น่ะโทษพ่อไปหมดทุกอย่าง
- แต่ผมปกป้องให้นะ - ขอบคุณมากนะ
เพราะรู้อะไรมั้ย มันไม่ใช้ความผิดพ่อคนเดียว
- ก็ใช่ไง ทุกเรื่องมันต้องมีสองด้าน - ใช่ๆ
ใช่
ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้นระหว่างพ่อกับแม่
แม่ก็ไม่ควรไล่พ่อออกจากบ้านนะ
แม่ไม่ได้ไล่พ่อออกมา
หมายความว่าไง?
ก็หมายความว่าแม่ไม่ได้ไล่พ่อไง พ่อออกมาเอง
อะไรกัน?
จะบอกอะไรให้นะ
พ่อต้องมา แต่พ่อก็อยากอยู่เพื่อลูก จริงๆนะ
มากกว่าอะไรในโลกเลย พวกเธอมีความหมายมากกว่าอะไรทั้งนั้น
แต่เรื่องของเรื่องคือเรื่องระหว่างพ่อกับแม่
มันไม่มีอะไรดีเลย
ก็เธอคงพูดได้เลยว่าพ่อไม่ได้ ออกแบบมาให้เป็นชายผู้รักครอบครัว
ตามประเพณีนั่น พ่อได้ทำสิ่งที่พ่อไม่ภูมิใจกับมันเลย
แต่พ่อจะบอกอะไรให้นะ พ่อไม่อยู่กับอดีต พ่ออยู่กับปัจจุบัน
นี่คือสิ่งสำคัญ เข้าใจมั้ย?
เข้าใจๆ
นี่ เอ่อ...
ช่วยจ่ายเงินนี่ให้ก่อนนะ เดี๋ยวพ่อกลับมา
พ่อนะ
ใจเย็นสิ เค้ามาหาชั้นก่อนนะ
แหม ชั้นก็ไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าคุณมีลูกชาย ขอบคุณที่บอกกัน
อะไรกัน ผมไม่เคยให้ที่อยู่เค้าเลยนะ
คุณโอเคมั้ย? โอเคๆ
ผมต้องจ่ายเงินและเขาก็ไม่มีติดมา
- คุณมีเงินมั้ย? - มีๆ
มันไม่พ่ออะ
- มีแค่นี้เหรอ? - นี่ เอ่อ...
โรเบอร์ต้าดื่มเยอะไปหน่อยน่ะ พ่อเลยจะไปส่งเธอที่บ้าน
เข้าใจมั้ย โอเคนะ?
- ให้พวกเราตามไปมั้ย? - ไม่ ไม่ต้องทำขนาดนั้น
พ่อคงไปไม่เกินชั่วโมงหรอก
ก็พ่อครับ อยู่ตรงนี้เราก็ไม่ได้ทำอะไร เราสามารถไป...
- ใช่ - ไม่ ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้น
เอาอย่างนี้แล้วกัน ทำไมพวกเธอไม่ไปรอพ่อที่บ้านล่ะ?
- ได้ แต่เรามาถึงนี่เพื่อมาเจอพ่อเลยนะ - ก็รู้ๆ
พ่อก็ดีใจที่เธอมา แต่ไปเจอกันที่ห้องพ่ออีกประมาณชั่วโมงนะ
โอเคมั้ย?
- โอเค ได้ๆ - ได้ ไม่เป็นไร
- โอเค แล้วเจอกัน
- เราควรกลับได้แล้ว - เราควรรอนะ มันพึ่งจะ...ซัทเทอร์!
- ฉันมั่นใจว่าเขาก็อยากกลับมา - เอมี่
ไม่ ถ้านี่ไม่ใช่เพราะเธอ ฉันมั่นใจว่าเขาต้องกลับมา
ใช่ และถ้าเขาไม่นอกใจแม่ผม เราก็คงยังเป็นครอบครัวเดียวกัน
และผมก็คงได้เป็นประธานห้องเรียน
ซัทเทอร์
อะไร?
ฉันรักคุณนะ
มันแค่
- คุณได้ยินฉันมั้ย? - ได้ยิน
- ซัทเทอร์ ฉันรักคุณนะ - ไม่ คุณไม่รักหรอก
- รักสิ - ไม่คุณไม่รัก คุณคิดผิดแล้ว
ซัทเอร์ ฉันไม่คิดผิดนะ
- คุณไม่รักผมหรอก - รักสิ
ผิดแล้ว คุณไม่รักผมหรอก
โอเค คุณก็แตค่เมาและดีใจที่มีบางคน
- มาสนใจคุณ - โอเค หยุดเลยนะ
หยุดและช่วยพยายามอย่าทำให้มันพัง
ทำอะไรพัง? คุณคิดว่านี่คืออะไร เอมี่?
คุณพูดเรื่อง...ซัทเทอร์!
โอ้พระเจ้า คุณเป็นอะไรมั้ย?
- อะไรนะ? - คุณเป็นอะไรมั้ย?
- ไม่ - คุณเจ็บตรงไหนมั้ย มีอะไรที่...
เอมี่ หยุดเดี๋ยวนี้ ผมห่างไกลกับคำว่าโอเคมาก
- ให้ตายเถอะ - เจ็บตรงไหนมั้ย?
เอมี่นี่คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย? ผมเกือบจะฆ่าคุณอยู่แล้วนะ
แล้วคุณมาอยากรู้ว่าผมเป็นอะไรมั้ย?
ใช่ ฉันอยากแน่ใจว่าคุณไม่เป็นอะไร
คุณเป็นอะไรเนี่ย
คุณไม่เห็นเลยเหรอว่า ผมแย่สำหรับคุณมาก คุณควรไปไกลๆ ผมซะ
- คุณพูดเรื่องอะไรกัน - คุณต้องไปให้ไกลๆ จากผม!
เอมี่... ออกไปจากรถผม
ไม่ ฉันจะไมออกไปจากรถ
ออกไปจากรถของผม บอกให้ลงไปจากรถไง!
- ออกไปจากรถ! - พระเจ้า ซัทเทอร์!
ให้ตายเถอะ!
ซัทเทอร์ ฉันขอโทษ
อะไรอีก...ไอเชี่ยเอ้ย!เอมี!
หมอจะให้ทางเลือกนะ. เอาตำรวจ หรือผู้ปกครอง.
ซัทเทอร์!
มาเดี๋ยวนี้
ก็ไม่เอฟนี่
- ไหนว่ามีคนช่วยไง - ก็มีไง
ก็มี
โอเค เธอต้องได้อย่างน้อย ซี ในวิชานี้ ไม่อย่างนั้นก็ตก
ผมจะพยายามให้มากขึ้น
เธอไม่หรอก
ผมไม่เข้าใจเธอนะซัทเทอร์ คือ เธอเป็นเด็กที่ฉลาด ช่างคิดนะ
- คือ เธออยากจะเรียนจบรึเปล่า? - ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
- ว่าไงนะ? - ผมแค่พูดตามตรง...ผมไม่รู้
ทุกๆคนบอกผมว่าเราต้องก้าวต่อไป แต่ไม่เห็นว่าการเป็นผู้ใหญ่
มันจะมีอะไรดัเลย
คุณมีความสุขเหรอ?
ว่าไง
คุณเป็นยังไงบ้าง?
สบายดี คุณล่ะ?
ดีใจที่ได้เจอคุณนะ
เราควรคุยเรื่องนั้นมั้ย?
ก็ว่างั้นแหละ.
ผมขอโทษนะเอมี่
- ไม่ต้องหรอก ซัทเทอร์ - โอเค
ไม่เป็นไรๆ
เราก็แค่แกล้งทำเป็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น
เราไม่ต้องพูดถึงมันอีกก็ได้
ฉันไม่อยากให้ อะไรมาขวาง การที่เรา จะไปฟิลลี่ด้วยกัน
คุณคือสิ่งสำคัญของฉัน
- ไงที่รัก - เฮ้
- เฮ้! - เฮ้
- ถือหน่อย - อือฮึ
- เอามั้ย - ไม่เป็นไร
- จริงนะ? - อื้ม ไม่เป็นไร
โอเค
ครอบครัวคุณมามั้ย?
ไม่ ผมบอกเค้าว่ามีอาทิตย์หน้า
- ใช่ - จริงอะ โอเค
ฉันควรจะไปทักทายเธอหน่อย - โอเค
เราผ่านมาได้เนอะ
อืมคงงั้นแหละ
- ฉันดีใจมากเลย - อืม
ฉันภูมิใจในตัวเธอนะซัทเทอร์ ยินดีด้วย
แล้วเมื่อไหร่คุณจะไปเท็กซัสล่ะ?
นึกว่ารู้แล้วนะเนี่ย ฉันไม่ไปเท็กซัสแล้ว
ฉันจะไปกับมาร์คัส
แคลิฟอร์เนียเหรอ?
- ใช่แล้ว - อะไรกัน แคส...
- อะไรซัทเทอร์ - ไม่เอาน่า นี่จริงเหรอ?
ไม่รู้สิ ไม่คิดเหรอว่า มันดูเหมือน
- เหมือนอะไร? - ไม่รู้สิ มันดูเหมือน
คุณจะไปจริงๆ เหรอ?
ใช่ ฉันจะไปจริงๆ
งั้น บางทีผมอาจจะ
ผมอาจจะไปเยี่ยมพวกคุณได้ ไม่เคยไปเลยนะเนี่ย
คงดีนะ
ฉันไม่คิดว่า นั่นเป็นความคิดที่ดีนะ ซัทเทอร์
อืม
ก็ใช่เนอะ มันคงดูไม่ดีเท่าไหร่
ขอโทษ คือฉันก็แค่...
นี่ ผมเข้าใจ
- ฉันพยายามทำสิ่งที่... - ไม่เป็นไรๆ เข้าใจ
มันไม่แย่สำหรัฉัน
เข้าใจ
ดีแล้ว
เข้าใจๆ
ซัทเทอร์
ฉันไม่ได้โกรธคุณนะ
ผมรู้
คุณจะยังเป็นแฟนเก่าคนโปรดของฉันเสมอนะ
- ซัทเทอร์ - ครับ
ขึ้นมาข้างบนหน่อยสิ
นายคงสังเกตุได้นะ
ว่าทุกวันนี้ เรามีลูกค้าไม่มาก
และเอ่อด้วยเหตุนี้แหละ ผมจึงอยากจ้างพนักงานไว้แค่คนเดียว
ที่นี้ ผมชอบคุณนะซัทเทอร์
แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ
ลูกค้าก็ชอบคุณ
และผมก็คิดว่าคุณนี่แหละที่ผมจะจ้างต่อ
- ดีเลยครับ - เดี๋ยวๆ...
ผมมาคิดๆดูนะ
และเอ่อ...ทางเดียวทึ่ผมจะจ้างคุณต่อไดัเนี่ย
คือคุณต้องสัญญากับผมนะ
ว่าคุณจะไม่เข้ามาที่นี่แบบเมาๆอีก
ผมพูดจริงๆนะ แม้แต่มาแบบมึนๆก็ไม่เอานะ
เพราะถ้าคุณทำอย่างนั้น
ผมก็คงตัองไล่คุณออก
เข้าใจมั้ย?
เข้าใจครับ
แล้วคุณสัญญาได้มั้ย?
เอาจนได้นะแดน
คุณก็รู้ ว่าผมสัญญาอะไรไม่ได้หรอก
งั้นผมขอบใจนะกับความจริงใจของคุณ
ผมนับถือคุณมาตลอด
ขอบคุณสำหรับโอกาสที่ดีนะครับ
- แน่นอน - ขอบคุณครับ
ถ้าผมเป็นพ่อคุณ
ตอนนี้คงเป็นตอนที่ผมจะสั่งสอนคุณ
ในเรื่องที่คุณได้ทำอะไรกับตัวคุณไว้
อืม แดนถ้าคุณเป็นพ่อผมนะ คุณคงไม่ตัองสอนอะไรผมหรอก
ขณะนี้รถจะเดินทางไปวอร์ชิงตีน ดีซี, บัลติมอร์ และ ฟิลาเดลเฟีย
คุณน้องคะ เราต้องไปแล้วนะคะ
ขออีกสองนาทีนะคะ สัญญา
ขอโทษจริงๆค่ะ แต่เราต้องไปแล้ว
โอเคค่ะ ขอบคุณมาก
แล้วเอ่อคุณว่าผมทำถูกแล้วใช่มั้ย?
สำหรับคุณหรือสำหรับแฟนล่ะ?
คุณต้องปล่อยเธอไป
คุณต้องช่วยชีวิตเธอไว้
ก็ใช่ไงล่ะ ผมช่วยชีวิตเธอไวั
คุณไม่ผิดนะ
นายเป็นฮีโร่เลยล่ะ ราชาด้วยอะ
ผมเป็นราชา
ดูนายสิซัทเทอร์ นี่อายุเท่าไหร่ 22-23 ป่ะ?
- ใช่ - ดีเลย
นายมีชีวิตให้เดินไปอีกข้างหน้า
- คุณก็เหมือนกันนี่ - คิดงั้นเหรอ
ใช่สิ
ดูคุณสิ ยังหนุ่มอยู่เลยนะ
- ยังหนุ่มอยู่เลย - ยังหนุ่มเหรอ?
คุณยังมีชีวิตเหลือ ให้ต้องดำเนินไปอีก
นี่
เลี้ยงไอ้เด็กนี่ ซักช็อท ดีมั้ย?
เชี่ย เชี่ย
เชี่ยเอ้ย
อะไรกันเนี่ย ซัทเทอร์
ให้ตายเถอะ เราพึ่งผ่านเรื่องนี้ กันไปเองนะ เป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย?
- สนด้วยเหรอ? - ว่าไงนะ?
- แม่ไม่เคยสนผมเลย ไม่เคยเลย - ซัทเทอร์!
นี่เพราะผมทำมห้นึกถึงเขาใช่มั้ย? เพราะงี้ใช่มั้ยแม่เลยเกลียดผม
เพราะงี้แม่เลยทนมองผมไม่ได้เลยใช่มั้ย?
นี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย? เธอเป็นลูกชั้นนะ
ก็รู้อยู่วืาพูดเรื่องอะไร ผมก็เป็นลูกเขาเหมือนกัน!
ผมก็เหมือนเขานั่นแหละ
ลูกไม่มีอะไรเหมือนเขาเลย
ซัทเทอร์
แม่จะให้เบอร์พ่อนะ แล้งลูกก็ไปเจอเขาซะจะได้เห็น
- ว่าลูกไม่มีอะไรเหมือนเขาเลย - ไหนว่าไม่อยากใหัไปเจอไง
แม่แค่....แม่แค่ปกป้องเธอน่ะ
- แต่แม่ผิดเอง ดังนั้นแม่ก็อยากให้เธอไปและ - ผมไปมาแล้ว
ฮอลลี่ให้เบอร์มา และผมก็ขับรถไปหาเขามาแล้ว
- แม่พูดถูกนะ - ซัทเทอร์
- แม่พูดถูกมาตลอด - เธอไม่มีอะไรเหมือนพ่อเลยนะ
ซัทเทอร์ฟังแม่นะ
ฟังแม่ ผู้ชายคนนั้นมันไม่เคยรักใครเลย
นอกจากตัวมันเอง หัวใจเขามันมีที่แค่นั้นแหละ
แต่เธอ เธอรักแทบทุกคน
เธอมีหัวใจที่ใหญ่กว่าใครที่แม่เคยเจอ
ตอนเธอยู่เกรด 3 และริคกี้ต้องถือไม้เท้าเดิน
จำได้มั้ย แล้วเธอด็ไปช่วยถือหนังสือ
แล้วยังช่วยถือกระเป๋าอีก
คือตอนที่เธอ 9 ขวบ และแม่ของโรสแมรี่ คลาร์ก เสียชีวิตไป
ลูกก็ชวนเธอมาอยู่กับเรา
ลูกก็บอกเธอว่า แม่จะมาเป็นแม่ใหม่ของเขา
เธอพิเศษมาเสมอซัทเทอร์
ทุกคนถึงได้รักเธอมากไงล่ะ
ไม่มีใครรักผมหรอก
ซัทเทอร์ เธอคิดผิดนะได้ยินมั้ย คิดผิดมาก
ผมชื่อ ซัทเทอร์ คีลีย์ และผมอายุ18ปี.
เมื่อเปียบเทียบกับเด็กคนอื่นๆ แล้ว ผมไม่ได้มีพวก ความยากลำบากมากนัก.
ก็ไม่ขนาดนั้นนะ. เรื่องเชี่ยๆมันก็เกิดขึ้น.
ใช่ เรื่องมันก็เกิดขึ้น แต่ เรื่องมันก็ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ?
แต่ความท้าทายจริงๆ ในชีวิตผม,
ความยากลำบากที่แท้จริง, คือตัวผมเอง.
มันเป็นผมมาตลอด.
เท่าที่ผมจำความได้, ผมไม่เคยเลยที่จะไม่กลัว.
กลัวการล้มเหลว.
การทำให้คนอื่นผิดหวัง.
ทำให้คนอื่นเสียใจ.
ผมเสียใจเอง.
ผมคิดว่าถ้าผมกั้นกำแพงและ โฟกัสไปที่สิ่งอื่น, คนอื่นๆ...
ถ้าผมไม่ได้รู้สึกอะไร, ความชั่วร้ายก็จะไมาหาผม
ผมทำพังหมด. ไม่ใช่แค่ ผมปิดกลั้นความเจ็บปวด,
ผมปิดกลั้นทุกอย่าง. ทั้งเรื่องดีและเรื่องแย่.
จนมันไม่เหลืออะไรเลย.
มันก็ดีนะ "ที่จะอยู่กับตอนนี้".
แต่ที่ดีที่สุดของ "ตอนนี้" คือ มันจะก็มีอีกในวันพรุ่งนี้.
และผมจะเริ่ม ทำให้มันคุ้ม.
ดวยความนับถือ, ซัทเทอร์ คีลีย์.
ป.ล. ผมไม่รู้ว่านี่ มันหมดเขตมานานหรือยัง.
ก็คงนานแหละ แต่ไม่เป็นไร.
บางทีมันอาจจะสายไป สำหรับเรียงความนี้.
แต่มันไม่สายไปสำหรับผม.
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย lalunee, l2omanticl3oy, taedexde, kazumin, tpayakorn
Avocenz, moonbearlz, dirtydog, dirtyme, satirawongwan